Список форумов АВРОРА

АВРОРА

исторический форум
 
 FAQFAQ   ПоискПоиск   ПользователиПользователи   ГруппыГруппы   РегистрацияРегистрация 
 ПрофильПрофиль   Войти и проверить личные сообщенияВойти и проверить личные сообщения   ВходВход 

Библиотека Авроры
Велчева завера
На страницу Пред.  1, 2, 3  След.
 
Начать новую тему   Ответить на тему    Список форумов АВРОРА -> Всемирная история
Предыдущая тема :: Следующая тема  
Автор Сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 12:37 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Биография Саввы Фокианоса в изложении Филимона (глава Приписки и документы к 1 тому):

Цитата:
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΑΒΒΑ ΦΩΚΙΑΝΟΥ.
Αναχωρήσας εκ της πατρίδος αυτού Πάτμου τώ 1796 εις το Βου
κουρέστιον, εισήλθε κατά πρώτον εις την στρατιωτικήν υπηρεσίαν,
ηγεμονεύσαντος του Αλεξάνδρου Μουρούζου.
Επί της εποχής εκείνης ο περιώνυμος δερέβεγης (αντάρτης) του
Βιδινίου Παζβάντογλους εθριάμβευε, μεταβαίνων έτι και καταπατών.
τα χωρία της Βλαχίας. "Ενεκα τούτου διωρίσθη τότε παρά του Σουλ
τάνου ο "Ιβραήλ επί κεφαλής σώματός τινος, επιτετραμμένος ίνα δια
τηρή την ασφάλειαν των ορίων του Ίστρου προς το μέρος του Βιδινίου
από των επιθέσεων των ανταρτών εντεύθεν ερεθισθείς ο Παζβάντογ
λους απέστειλε τον κεχαγιάν αυτού Καρά-Μουσταφάν, και προσέβαλε
την Κραϊώβαν, κυριεύσας το ήμισυ ταύτης. Τούτο μαθών ο ηγεμών Μουρούζ ς, ανταπέστειλε τον Σάββαν μετά διακοσίων προς βοήθειαν
του επιτετραμμένου Ιβραήλ ουτος δε φθάσας εξετέλεσε το καθήκον
αυτού, αποβαλών τον Καρά-Μουσταφάν πέραν του "Ιστρου.
Συγχρόνως ο Βελιγράδβαλησης Σινεκτσή Μουσταφάς, παρεσκευα
σμένος προς επίθεσιν κατά του Φετισλάμ, ώς κρατουμένου παρά του
Παζβάντογλου, εζήτησε συνδρομην στρατιωτικήν και παρά του ηγε
μόνος Μουρούζου, διορίσαντος παρευθύς τον Σάββαν μετά πεντακο
σίων. Φθάσας ούτος εις το Τσερνέτσιον, ανταπεκρίθη μετά του Βελι,
γράδβαληση, και ενωθείς μετά των στρατευμάτων τούτου, διαπορθ
μευθέντων εν μιά νυκτί, εκυρίευσε το Φετισλάμ.
Εν τώ διαστήματι αυτώ, πεσόντος του Αλεξάνδρου Μουρούζου,
ήλθεν εις Βουκουρέστιον ηγεμών ο Μιχαήλ Σούτσος, και ούτος αμέσως
διέταξε τον Σάββαν, ίνα κινηθη εναντίον του Νεγoτινίου επί κεφαλής ήδη χιλίων πεντακοσίων, εξ ών οι μεν χίλιοι Τούρκοι, οι δε πεντα
κόσιοι Έλληνες ήσαν. Και τότε ο Σάββας, προβαίνων από χωρίου εις
χωρίον, επολέμησε τους εν αυτοίς σουμπασάδας του Παζβάντογλου, έωσού έκλεισεν άπαντας εντός του Νεγoτινίου, πολιορκήσας τούτο διά
χαρακωμάτων και τηλεβόλων. Προς βοήθειαν αυτών έπεμψε τότε ο
Παζβάντογλους ικανόν σώμα, όπερ ο Σάββας προέλαβεν ερχόμενον και
αιφνιδίως προσβαλών εκ πλαγίου ήνάγκασεν, ίνα διέλθη το πέραν του
ποταμού μέρος, ονομαζόμενον Τίμοκ, όπου υπερασπίζετο εκ των εν τη
Πράγκοβα προμαχώνων. Το σώμα αυτό ορμήσαν και πάλιν μετά τε
τραημερίαν, απέτυχε στρέψαν εις τα οπίσω μετά πλείονος φθοράς,
Τούτε δε βλέποντες οι πολιορκούμενοι εν τω Νεγoτινίω, παρεδόθησαν
υπό όρους.
Εκ της περιστάσεως αυτής αγανακτήσας ο Παζβάντογλους έτι
μάλλον, απέστειλε κατά του Σάββα τον Μανάβ Ιβραχήμ και τον
Χουσάν Σαλή μετά δισχιλίων και πεντακοσίων ούτοι δε διελθόντες
εκ του Καλαφατίου, εκτύπησαν την Βλαχίαν, εξουσιάζοντος του Σάβ
βα το Νεγoτίνιον και όλην την Κράϊναν.
Φυγόντος τότε εις την Αυστρίαν του ηγεμόνος Μιχαήλ Σούτσου,
ο Σάββας φέρων τετρακοσίους μόνους, αλλά τους εκλεκτοτέρους, με
τέβη εις την Ρούμελην, τεθείς εν τη υπηρεσία του Τερσενίκογλου. Τό
τε αυτός και ο Μπεχλιβάν πασσάς αποσταλέντες εις την επαρχίαν "ουρνόβου, εκτύπησαν τον αντάρτην Μανάβ Ιβραχήμ και απέβαλoν
εκείθεν. Κατόπι δε διορισθέντες κατά του επίσης αντάρτου Γκιαούρ
Χασάν, εξουσιάζοντος το Γενι-παζάρ προς το μέρος της Σούμλας, κα
τεδίωξαν και απεμάκρυναν εκείθεν.
Μετά δε ταύτα ηγεμονεύσας και πάλιν εν τη Μολδαυία ο Αλέξαν
δρος Μουρούζης, έλαβε παρ' αυτό τον Σάββαν, διερχόμενος το Γενί
παζάρ, και διώρισεν αυτόν δελήμπασην εν τη ηγεμονική φρουρά. Ο
Σάββας τότε εξησφάλισεν από των κακούργων την χώραν, κατά πολύ
ευχαριστήσας αυτή τε και τώ ηγεμόνι. Πεσόντα δε εκ δευτέρου τον
Μουρούζην, συνώδευσεν ασφαλή μέχρι της Κωνσταντινουπόλεως, και
επιστρέφων εύρε κατά το Καρναμπάτιον τον Κιοσέ Αχμετ εφφένδην,
κεχαγιάν του Μουσταφά Βαϊρακτάρ, πολεμούντα τον Ονταζόογλουν
εις το Αϊδον. Εκεί μισθωθείς συνεπολέμησε τούτον, αποχωρήσαντα τέλος εξ ανάγκης. Διευθυνθείς δε προς την Σούμλαν, εύρε τον Χατσή
Βεκήρ πασσάν πολεμούντα και πάλιν το Γενι-παζάρ, όπου υπήρχεν
επανελθών ο αυτός Γκιαούρ Χασάν, προσκεκλημένος παρά των εντο
πίων. Ούτω πολεμηθείς ισχυρότερον και στρατηγικώτερον παρά τε
του Σάββα και του Χατση Βεκήρ πασσά, ο Γκιαούρ Χασάν υπεχρεώ
θη, ίνα εξέλθη εκείθεν και αύθις διά συνθήκης. Αλλ' εν τη εποχή ταύτη πληγωθείς, έμενεν εν τη Σούμλα προς ίασιν ο Σάββας. Γενόμενος δε
και τρίτον ηγεμών Μολδαυίας ο Αλέξανδος Μουρούζης, παρέλαβεν ε
πίσης αυτόν υπό το ίδιον αξίωμα του δελήμπαση. Υπήρξεν όμως ου
δε εφήμερος τότε η ηγεμονεία του Μουρούζου διότι, μόλις φθάσας εις την Φωξάνην, έμαθε την εις το Ιάσιον είσοδον των ρωσσικών στρα
των και εξ ανάγκης επέστρεψεν εις το Ρουστσούκιον, όθεν ο Σάββας
συνώδευσε και εκ δευτέρου τούτον εις Κωνσταντινούπολιν.
Έκτοτε ο Σάββας εισήλθεν εις την υπηρεσίαν του Μουσταφά Βαϊ
ρακτάρ, επανελθών εις το Ρουστσούκιον. Καθ' ήν δ' εποχήν, προσκε
κλημένος παρά του σουλτάνου Σελήμ ο Μουσταφά Βαϊρακτάρ, απήλ
θεν εις την Κωνσταντινούπολιν, ο Σάββας έμενεν εν τώ Γιργέβω κατά
διαταγήν του ιδίου. "Οτε δ' εκείνος εφονεύθη υπό των Γενιτσάρων, ώς
γνωστόν, ο Κιοσέ Κεχαγιάς Αχμετ εφφένδης, ελθών εις Ρουστσού
κιον, διώρισε τον Σάββαν, ίνα εισέλθη εις Κάπροβαν, Δράνοβαν και
άλλα πλησιάζοντα βουλγαροχώρια, εγείρη δε ταύτα εις τα όπλα και
υποτάξη την Τούρνοβον, αποσκιρτήσασαν από της εξουσίας του Μου
σταφά πασσά. Από τούδε ο Σάββας συνεπολέμει μετά των ανταρτών
τους σουλτανικούς.

Χριστιανοί και Τούρκοι εσχημάτιζον τον στρατόν αυτού. "Οτε δε
επολιόρκει την Τούρναβον, διωρίσθησαν κινηθέντες υπέρ των πολιορ
κουμένων αρχιστράτηγος μεν ο Κεχαγιάς του Μουλλά πασσά μετά
των στρατιωτών του Βιδινίου, υπ' αυτόν δε ο Μποσνακ αγάς εκ του Σιστοβίου και οι ένοπλοι της Νικοπόλεως, Λόφτσας, Σέλβης και Πλεύ
ρας. Κατά τούτων επολέμησεν ο Σάββας επί τριάκοντα οκτώ ημέρας.
Αλλ' επί τέλους μαθών την φυγήν του Αχμετ εφφένδου και Μανούκ εγή εις την Οδησσον απεφάσισεν, όπως δραπετεύση και αυτός ίνα
μη πάθωσι δε οι υπό την οδηγίαν αυτού ένοπλοι Χριστιανοί, απέλυσε
πρότερον εις τα ίδια τούτους ώς λειποτάκτας δήθεν, λόγω ότι ώς ή
πατημένοι παρ' αυτού επολέμουν τους σουλτανικούς ούτος δε περί
μέσην νύκτα της επιούσης εξέφυγεν εις το Ρουστσούκιον μετά των εκ
λεκτών, ώφεληθείς εκ της ραγδαίας βροχής, δι' ήν οι αντιπολιορκούν
τες αυτον Τούρκοι απεσύρθησαν εις τα ύψη των ορέων, εκ της πλημ
μύρας των ποταμών αναγκασθέντες,
Εν τώ Ρουστσουκίω εύρε τον Μποσνακ αγάν, ώς προσκεκλημένον
παρά των προκρίτων Τούρκων μετά την φυγήν του Αχμετ εφφένδου
επειδή δε κατά τάς στιγμάς εκείνας οι Ρώσσοι προσέβαλον το Γίργε
βον, οι Τούρκοι του Ρουστσουκίου, ουδένα καιρόν συγχωρήσαντες,
ώδήγησαν παρευθύς τον Σάββαν εις τον Ίστρον, όθεν διά των ετοί
μων πλοίων απέβη εις Γίργεβον μετά του σώματος αυτού εν κρισιμω
τάτη ώρα. "Ενεκα δε της πολλής χρησιμότητος, ην έκαμε διά της υ
πηρεσίας ταύτης, η τουρκική εξουσία συνεχώρησεν αυτώ ώς προς το
παρελθόν.
Τον δε Τσολάκ Σουλεϊμάν, σύντροφον άλλοτε του Σάββα,
έδολοφόνησεν ο Χουζρετ Μεχμέτ πασσάς εξαπάτης. Το αυτό δε πει ραθείς ούτος και κατά του εν Ρουστσουκίω Βοσνάκου, απέτυχε, διότι
ο Σάββας δραμών εβοήθησε τούτω, και του Αγιάνου της Λόφτσας τον
στρατον, διωρισμένον κατά του αυτού Βοσνάκου, απελθών διεσκόρπι
σεν εν αυτή τη Λόφτσα, και του Χουζρετ Μεχμέτ πασσά τον στρατόν,
πολεμούντα τον Βοσνάκον, προσβαλών μεθ'ορμής όπισθεν, κατέστρεψε,
πνιγέντων μεν εν τω Λώμι μέχρι των οκτακοσίων, φονευθέντων δε
πεντακοσίων και ζωγρηθέντων εξακοσίων πεντήκοντα,
Καταφυγόντος ούτω του Χουζρετ Μεχμέτ πασσά εις την Σιλιστρίαν,
ο Κιόρ Βεζύρης Ιουσούφ πασσάς φθάσας εις Ρουστσούκιον τότε μετά
του βασιλικού στρατού, διέβη εις Γίργεβον επί σκοπώ προσβολής κατά
της Βλαχίας. Κατά την εποχήν ταύτην ομεν.Γράφ Λαζαρών έφθασε τρα
τοπεδεύσας πλαγίως του Γιργέβου, οι δε Παγκρατιών και Πλατώφ
προεχώρησαν πολιορκήσαντες την Σιλιστρίαν. Κατά των τελευταίων
διώρισεν ο Κιόρ Βεζύρης 4,000 Γενιτσάρων, τον Μπεχλιβάν πασσάν,
τον Μποσνάκην, τον Μαχμούτ Τιράνην, ώς και τον Σάββαν μετά 1250
μισθωτών, και σερασκέρην επ' αυτών τον Αραπ πασσάν, το όλον
15,000 ανδρών μετά 23 τηλεβόλων. Μέρος του σώματος αυτού υπό
τον Μαχμούτ Τιράνην, συμπλακεν μετά των Κοζάκων, απώλεσε 400 και αιχμάλωτον τον πασσάν. Μετά τινας δε ημέρας, συμπλοκή γενική
γενομένη κατά την Ταταρίτσαν και πλαγίως της Σιλιστρίας, διήρκε
σεν επί 12 ώρας εν ώ δε οι Τούρκοι εκλονίζοντο προς φυγήν, φθάσας
ο Μουχτάρ πασσάς, πρωτότοκος υιός του Αλή πασσά, μετά εξακισ
χιλίων Αλβανών, ενεψύχωσε τούτους, και εκ πλαγίου ποοσβληθέντες
οι Ρώσσοι ηναγκάσθησαν, ίνα φύγωσι νυκτός, άραντες την πολιορκίαν
της Σιλιστρίας. Διά τάς εκδουλεύσεις ταύτας ο Κιόρ Βεζύρης ενεδύσατο τον Σάβ
βαν σαρθερίαν (σαμουρόγoυναν), εστεφάνωσε διά αριστείου(τσελεγκίου)
χρυσού, και εδωρήσατο ένα ίππον εκ των ιδίων, πεντακισχίλια γρόσια,
ασυδοσίαν και μισθον ισόβιον. Επί δε τούτοις ήξίωσεν αυτόν διά σουλ
τανικού χατίου συνταγματάρχην (μπίνμπασην) της σουλτανικής φρου
ράς των Γενιτσάρων.

Διορισθείς δ’ ακολούθως εκλείσθη εν τω Ρουστσουκίω, πολιορκου
μένω παρά των Ρώσσων, Ευρεθείς δε εν τη καταστροφή της Λόφτσας,
επληγώθη διπλήν πληγήν. Μετά δε ταύτα έλαβε μέρος και εις τον
δεύτερον πόλεμον του Ρουστσουκίου, και εις την παρά του Μαρκώφ
και Κουτουζώφ συγκροτηθείσαν πολιορκίαν της αντικρύ τούτου κει
μένης νήσου.
Γενομένης δε της ειρήνης, διωρίσθη εν τη υπηρεσία του ηγεμόνος
της Μολδαυίας Σκαρλάτου Καλλιμάχου, και επί επταετίαν ολόκλη
ρον υπερασπίσατο τον τόπον εκ των κακούργων και των ταραχοποιών
διά τοσαύτης ικανότητος, ώστε οι Μολδαυοι, την μεγάλην αυτών εξη
γούμενοι χάριν, συμπολίτην και ευγενή μεθ' όλων των νενομισμένων
προνομίων έγραψαν τούτον. . . .
Την ανωτέρω ο Σάββας περαιών βιογραφίαν αυτού, επήνεγκεν αυτολεξεί:
«Να είσαι βέβαιος, αδελφέ, όσον διά την πατρίδα μας και την φι
»λογενείαν μου, είμουν, είμαι και έσομαι μέχρι τελευταίας μου ανα
"πνοής όλος ενθουσιασμένος από πατριωτισμόν και άκραν φιλoγένειαν
»και αναβράζει το αίμά μου από ένθερμον ζήλον της πατρίδος, επευ
»χόμενος της Θείας προνοίας, να μη με αφήση να αποθάνω, αν πρώτον
»δεν με αξιώση να αποδείξω μίαν ημέραν πραγματικώς την επιθυμίαν
»της ψυχής μου, την οποίαν τρέφω προς την δυστυχή πατρίδα...
«Βουκουρέστιον 16 νοεμβρίου 1819.
«ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΜΙΝΑΡΗΣ».


https://books.googleusercontent.com/books/content?req=AKW5Qacpg7XEo3tzFNyrczXzCUQ1hfDRXa3sR41QMByMU_Mzl22y-t5QS2bUY4yOq-
l15xKzyNfdYCUaixtvC6g2dPJlFjmWxqq4xLxPaP5x1HzErgl68IdAYwzSMJnSuQ_ha2WVsqAEpdJjhkzRbbkW6YmLPAttYmL5mCTogcgBX75kwX0M80gLS2B
0DBH3lJOt4XeJLsGCejdKCldQt9zz7bAiM19VRzGQ5-fnG9pLCbkMimutlQleSkn3vUT74KBYPx0WvcGwRu-rz2V-BLa5wdfK8azKbA

Савва Фокианос, на заседании гетеристов по прибытии Христофора Перревоса, говорил (перевод - мой):

Цитата:
"Когда, господин Перревос, мы говорим с другими о целях посвящения (в Филики Этерию), то нам простительно делать и некоторые преувеличения, но когда мы, поднявшие мятеж, сами с собой умышляем между собой, то требуется полная откровенность, и ясное объяснение, чтобы мы не столкнули свою родину в связи с неведением - к утратам. Вы знаете, какую тяжёлую ответственность мы на себя берём. Вы знаете о Сули и о её войнах, но вы никогда не участвовали в походах, как это делал я, с турками, и посему не имеете собственного представления и знания храбрости и мужества, с которыми они сражаются. Сулиоты, конечно, не лишены мужества, будучи горцами, и ничем иным не занимаются от рождения, кроме как занятием оружием, и они по нужде натренированы в боевых трудностях, почему и сумели длительное время на вершине скалы бороться против Али-паши, и выдержали, ограниченные малым пространством, где ни конница, ни пушки против них не применялись. Но этой узкоместной войне совершенно противоречит тотальная национальная война, которую мы готовим. Речь идёт о войне на равнине, против городов и крепостей, повсеместно на земле и на море, против всех турецких сил, в рукопашном бою, а не на вершине одной единственной горы, естесвенно защищённой и неприступной, и наша теперяшняя война требует множества армий, и мужей храбрых, и кораблей пригодных к войне, и добротной подготовки. Где у нас всё это? И каким образом мы выступим? И если у нас имеется число, а храбрости и средств - нет? Вы глубоко заблуждаетесь, если считаете равным турку в бою на равнине того грека из городов и полей, кто пребывая в рабстве утратил свою храбрость, и при том не обладает никаким военным опытом. исключением являются из этой категории лишь военачальники (οπλαρχηγοί) Материка (στερεάς), а также морские бойцы, но и они насчитывают четыре, максимум пять тысяч человек. Итак, я считаю возможным успех национального движения лишь тогда, когда Россия либо одновременно выступит, тем самым предоставив нам в помощь могучий отвлекательный манёвр, либо же опосредствованно окажет помощь греческой нации в её первых военных шагах и нуждах. А далее уже - Бог весть!"


В части 1, главе 4, Филимон пишет, что когда после восстания Владимиреску Ипсиланти призвал Олимпиоса и Савву (конечно, речь о Фокианосе) готовиться к выступлению, последний не участвовал - поскольку его мысли уже изложены выше. Он считал вредным выступление только Модавалахии и Греции, без участия Сербии и Болгарии (пишет Филимон).
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...


Последний раз редактировалось: andy4675 (Пт Мар 08, 2019 2:40 pm), всего редактировалось 1 раз
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 1:17 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Письмо Милоша Обреновича в ответ на призывы Георгакиса Олимпиоса:

Цитата:
«Προς τον ηγαπητόν μοι φίλον Γεώργιον Ολυμπίτην.
Τη 12 Μαρτίου 1818 Βελιγράδιον.
«Τα όσα μοί ώμίλησεν ο Γεώργιος Ευαγγελίδης περί της γνωστής
υποθέσεως διά την αυθεντείαν σας, όταν αποφασίσετε και κάμετε ε
κείνο, εγώ είμαι σύμφωνος εις κάθε τι. Τούτο να το ήξεύρετε βεβαίως,
ότι εις κάθε χρείαν θέλω σάς ευρεθή, και έσεσθε αμέριμνος. Την φα
μιλίαν σας αν θελήσετε να την στείλετε εις εμένα, σας βεβαιώ, ότι θέλει έχει την κάθε ησυχίαν της, ώς και το ίδιόν μου οσπήτιον. Σάς
ασπάζομαι αδελφικώς και μένω.
Ο φίλος σας
ΜΙΛΟΣΗΣ ΟΜΠΡΕΝΟΒΙΚ,
Επιτηρητής και Αρχιστράτηγος Σερβίας.»


То есть, Обренович (князь сербов), писал, в 1818 году (12 марта):

"То, о чём мне говорил Георгиос Эвангелидис об известном деле и о вас, то когда вы решите совершить сказанное, то я во всём с вами согласен. В том вы можете быть совершенно уверены, что я во всех ваших нуждах желаю оказаться подле вас, можете не беспокоиться об этом. В случае если вы желаете отправить ко мне ваше семейство, то я вас убеждаю, что оно будет иметь всё необходимое спокойствие, вплоть до обладания моего собственного дома. Дружески обниваю вас и пребываю вашим.

МИЛОШ ОБРЕНОВИЧ"


30 мая 1820 года Обренович уже отделывается общими фразами о симпатиях, без конкретных обещаний (в письмах Олимпиосу и Савве - видимо, всё ещё Фокианосу).

Цитата:
«Ευγενέστατε άρχων καπετάν Γεωργάκη χαίρετε.
«Εκ πολλών ανθρώπων, καθώς και εκ του γράμματός σας προς
εμε, είμαι αρκούντως πεπεισμένος περί της ευμενούς διαθέσεώς σας
προς άπαν το Σερβικόν έθνος. Διό και δεν λείπω διά των δύο γραμμά
των να βεβαιώσω υμάς και να σάς γνωστοποιήσω, ότι και εγώ τρέφω
προς υμάς την προσήκουσαν αγάπην και καλήν διάθεσιν, και κατ' ου
δεν διαχωρίζω υμάς από των λοιπών αγαπητών συμπατριωτών μου.
Την παρούσάν μου επιστολήν παρακαλώ να λάβετε ώς δείγμα της υ
πολήψεως και φιλικής διαθέσεως προς υμάς, μεθ' ης φιλικώς σάς α
σπάζομαι, Μένω και ειμι διά παντός καλοθελητής σας.
«Εν Κραγογιέβιτς ΜΙΛΟΣΧΟΒΡΕΝΟΒΙΤΣ
«30 μαίου 1820. Γενικός της Σερβίας Κνέζος.»


Письмо Милоша Обреновича к Савве Поповичу (то есть тому, кого называем Саввой Бинбаши) и одинаковое с ним письмо к Георгаки Олимпиосу, от 12 июля 1820 года (в качестве ответа на письмо Саввы к князю сербов от 22 мая 1820 года):

Цитата:
του Μιλόσχη προς τον Σάββαν και όλύμπιον
«Ευγενέστατε κύριε Σάββα Πόποβιτς,
«Μετά εξόχου ευχαριστήσεως είχον την τιμήν να λάβω την σε
βαστήν μοι επιστολήν σας εκ Βουκουρεστίου από 22 του παρελθόντος
μαίου, εκφράζουσαν την ιδιάζουσαν αφοσίωσίν σας προς το υποκείμε
νόν μου, και ότι είσθε έτοιμος να υπερασπισθήτε την ορθόδοξον θρη
σκείαν υπό την οδηγίαν μου, ώς του κήρυκος και του προστάτου αυ της, μέχρι της τελευταίας ρανίδος του αίματός σας. "Ο εγχειρίσας
μοι την επιστολήν υμών αξιωματικός μου κύριος Δημήτριος Γεωρ
γίου δεν έλειψε να μοί ειδοποιήση προφορικώς εκ μέρους υμών περί
τινος μελετωμένης επιχειρήσεως, και σας ευχαριστώ βαθέως, ότι, ώς
ανήρ φρόνιμος και ανδρείος, με ετιμήσατε με τιμήν τόσω υψηλήν και
έξοχον. Και εγώ εκ μέρους μου δεν θέλω αφήσει να παρέλθη ουδε η
μικροτέρα περίστασις, χωρίς να εκπληρώσω εν πάσι την υψηλήν ομο
λογουμένην θέλησιν του πανευμενούς μοι Τοσουτάρου. Σάς αγαπώ ει
λικρινώς και σάς σέβομαι αείποτε μεθ’ ών αισθημάτων μου προς υ
μάς υποσημειούμαι, ευγενέστατε κύριε, ο ταπεινότατος δουλός σας

«Κραγογιέβιτς ΜΙΛΟΣΧΟΒΡΕΝΟΒΙΤΣ
« 12 Ιουλίου 1820 Γενικός της Σερβίας Κνέζος».
(Μεταπεφρασμένη εκ του Σερβικού.)


Очевидно, что Савва Попович - это и есть Савва Бимбаши. Не тот, который Савва Фокианос, а тот, который позже воевал против Ипсиланти.

26 сентября 1820 года, письмо Обреновича к Савве Бимбаши (который, видимо, сербы - Обренович говорит ему о "нашей нации"):

Цитата:
«Τώ ευγενεστάτω "Αρχοντι Μπήμπαση Σάββα,
τώ λίαν μοι περιποθήτω.
Εις Βουκουρέστι.
«Την Ευγενείαν της αδελφώς ασπάζομαι.
«Ηξεύρων την κλίσιν, όπου έχει προς εμέ και το έθνος μας, δεν πα
ρατρέχω διά της παρούσης ευκαιρίας εις απόδειξιν και της από μέ
ρους μου προς την ευγενείαν της αγάπης μου να την επισκέψω με την
αυτην γραφήν μου, ερωτών κατά πρώτον διά το αίσιον της ποθητής
μοι υγείας της, και επομένως να την ειπώ, ότι τα πράγματά μας, μην
έχουσαι καμμίαν πιθανήν έκβασιν ακόμη, αναμένομεν εις το ακόλου
θον να πληροφορηθούμεν του αποβησομένου.
«Οι διαβάται, απεράσαντες κατ' αυτάς από την έσω Τουρκίαν, μάς
είπον, ότι ο Τεπετενλή Αλή Πασσάς δι' ενός υπογείου κατεστράφησαν 6000 εκ του βασιλικού στρατού κατ' άλλους, διά τον νύν εν Μωρέα
ευρισκόμενον Χουρσητ πασσά, ότι διωρίσθη εις την βούλαν, ο δε
Μπαμπά πασσάς Ρούμελη Βαλεσης. Εγώ τιμώ την ευγενείαν της ώς
ευγνώμονα της πατρίδος μου, και ελπίζω, ότι, εις τα όσα ήθελον τύ
χωσι περί αυτής, δεν θέλει εισαφήσητε το παραμικρόν από του να με
ειδοποιήσετε καθό και εγώ διά πάντοτε είμαι
«Εν Κραγοέβιτση ο υμέτερος όλως εύνους «26 σεπτεμβρίου 1820. ΜΗΛΩΣΗΣ ΟΜΠΡΕΝΟΒΙΚ
Πρώτιστος Κνέζος του Σερβικού έθνους».


19 октября 1820 года, письмо Милоша Обреновича к Савве (возможно - к Фокианосу):

Цитата:
(Προς τον αυτόν.)
«Ευγενέστατε και πολυαγαπητέ μοι "Αρχων Σάββα, χαίρετε.
«Και εγώ μετά εξαιρέτου ευχαριστήσεως έλαβον την σεβαστην ε
πιστολήν της ευγενείας σας. Αύτη και πάλιν με έβεβαίωσεν, ευμενέ
στατέ μοι κύριε, περί του ζήλου, ον έχετε διά την δόξαν και την ευη
μερίαν των χριστιανικών λαών, υπέρ των οποίων είσθε έτοιμος να θυ-,
σιάσετε και αυτήν την ζωήν υμών. Διο σάς παρακαλώ να δεχθήτε
την εξαίρετον ευγνωμοσύνην μου, και να είσθε βέβαιος περί της φιλι κής προς υμάς αγάπης μου και τιμής. Σάς ευχαριστώ επίσης δι' όσας
με δίδετε ειδήσεις περί των πολιτικών πραγμάτων του κόσμου. Αυ
τάς παρακαλώ να μοί διαβιβάζητε και του λοιπού δια πιστού αν
θρώπου.
«Η είδησις, ότι η Υψηλή Πύλη εμήνυσεν εις την νέαν πεμφθείσαν
επιτροπήν εις Κωνσταντινούπολιν, εξ οκτώ συγκειμένην προσώπων, ότι
αι προτάσεις αυτής θέλουσι τελειώσει, δεν επραγματοποιήθη, καίτοι
προ πολλού επιθυμητή ούσα.
«Μένω με το ανήκον σέβας, ευμενέστατέ μοι κύριε,
«Κραγογιέβιτς ο ταπεινότατος δουλός σας
19 οκτωβρίου 1820. ΜΙΛΟΣΧΟΒΡΕΝΟΒΙΤΣ,
Γενικός της Σερβίας Κνέζος».

(Μεταπεφρασμένη εκ του Σερβικού.)


15 октября 1820 года Перревос писал А. Ипсиланти, что отдельно между собой переговоры с Милошем Обреновичем вели Олимпиоси Фармакис с одной стороны, и Савва Бимбаши (имеется в виду Фокианос) - с другой. Перревос считал это плохим, и говорил, что переговоры должны вестись не отдельно, а совместно, чтобы не говорил каждый по своему, и тем не навредить общему делу. Поэтому предлагалось чтобы Ипсилантис написал Ксантосу, чтобы он написал Савве, и надоумил его к нужным действиям (то есть чтобы все трое, Олимпиос, Савва и Фармакис прежде чем писать письма к Милошу или к самому Ипсиланти - советовались между собой).

В очередном письме, Савва (Фокианос, конечно) именует греческих боевых капетанов в Эпире - представителями "нашей нации со стороны Греции":

Цитата:
Εκεί είναι συναγμένοι όλοι οι γενναίοι
άνδρες του γένους μας από το μέρος της Ελλάδος, και στοχασθήτε,
πόσον εχρησίμευεν η παρουσία του Φαρμάκη.


А Яссах Феодорос Негрис (грек-фанариот, один из будущих лидеров Греческого восстания в Греции) писал (12 апреля 1819 года):

Цитата:
«Ο καμινάρης Σάββας Πάτμιος, μπίνμπασης ενταύθα και γενικός
έφορος της εσωτερικής ευταξίας, τριακοντατριών ετών άνθρωπος και
εικοσιδύο έτη κατά συνέχειαν τον πολεμικόν βίον ζών, ανεφάνη κατά
πρώτον δόκιμος εις τον κατά Παζβάντογλου εμφύλιον πόλεμον


В преддверии биографии грека Саввы Каминариса с острова Патмос, Филимон писал, что ему было около 50, как и Олимпиосу. А Негрис пишет, что ему было 33 года (и воевать он начал в... 11 лет).

Цитата:
εκεί θεν μεταβάς ενταύθα παρά τω αοιδίμω αυθέντη Μουρούζη, ετέλεσεν,
ώς και ήδη ότε δ' ακολούθως διερράγη ο μετά της Ρωσσίας πόλεμος,
εις άμεσον της Πόρτας την δούλευσιν εισήχθη, εκ των σημαντικωτέρων
ών, εις διαφόρους της Ρούμελης ταραχάς συναναφυρθείς και ανδραγα
θίας πολλάς διαπραξάμενος, τιμώμενος βαθμούς και εισοδήματα ίσό
βια παρά της Πόρτας κερδίσας. Είναι δ'άλλως τίμιος άνθρωπος, πολλά
φρόνιμος, πολυτελής ολίγον, αλλ' ευκατάστατος, πιστός δε από καρ
δίας προς την Πόρταν και εις τούτο καυχώμενος. Αυτός ιδιαιτέραν πρός
με, ώς προς επίσης πιστον προς ι την Πόρταν άνθρωπον, ώς κηρύττει,
σώζων υπόληψιν, επειδή υποψίας τινάς συνέλαβεν, εις έμε βαθμηδόν
παραδίδεται εγώ δε να τον συστήσω δεν εγκρίνω, διότι ακόμη να τον
αποσπάσω από τας υπέρ της Πόρτας προλήψεις του, διά της θρησκείας
καταγινόμενος, δεν κατώρθωσα φροντίζω δε να τον απατήσω, ώστε
να κάμη εν βήμα εις την απ' εναντίας διεύθυνσιν, και τότε καταδρο
μην αναπλάσσων να τον απελπίσω από της Πόρτας την εύνοιαν, φέρων
αυτόν ούτω εις το ν' απορρίψη οίκοθεν τα δυστυχή του φρονήματα,
αναλαμβάνων υγιή έσεται δε χρήσιμος καθ' όλην την Δακίαν, την
Σερβίαν και εν γένει την Ρούμελην, (αλλ' όχι και την Ήπειρον,) όπου
τ' όνομά του μόνον εκφοβίζει, όπου λεπτομερή ιδέαν έχει των ανθρώ • πων και της γης και της τοπικής κατά μέρος δυνάμεως, κτλ.


То есть, в апреле 1820 года Саввас Фокианос уже совершенно однозначно заявлял о своей верности Порте (то есть султанской власти).

24 октября 1820 года Ипсилантис отдал приказ Олимпиосу и Савве (Фокианосу ?) убить господаря Валахии Александра Суцо. Филимон:

Цитата:
24 οκτωβρίου 1820 διαταγήν του Υψηλάντου προς τον Σάββαν
και όλύμπιον, διαλαμβάνουσαν: « . . . Σείς δε . . . καταστρέψατε την υπάρχουσαν» (εν Βουκουρεστίω) διοίκησιν, πιάσατε τον Ηγεμόνα . . . • (όρα περαιτέρω εντό Κεφ. Γ'. του παρόντος Μέρους σελ. 88.)


Письмо Саввы Фокианоса Каминариса Бинбаши 9 октября 1820 года к Ксантосу и Фемелису относительно сложности позиции Милоша Обреновича (которого турки пугают расправой над Сербией):

Цитата:
(β) Ιδού όσα επί του προκειμένου έγραφεν εν λεπτομερεία και εγνωμοδότει ο Σάββας διά της από 9 οκτωβρίου 1820 επιστολής αυτού προς τον Ξάνθον και Θέμελην.

« ... Σας περικλείω διάφορα γράμματα, ίνα τα θεωρήσετε και ε
ξετάσετε μετ' ακριβείας. Μεταξύ αυτών ευρίσκετε και τρία γράμματα
από τον Μηλόσχην. Το εν είναι πολλά νέον, το οποίον έλαβα με εξε
πίτηδες άνθρωπον, ο οποίος μοί είπε διά ζώσης φωνής εκ στόματος
του ρηθέντος, ότι διάφοροι περαστικοί Τούρκοι του λέγουσι με επα
πειλητικάς φωνάς, ότι, αν δεν δεχθώσιν οι Σέρβοι τα όσα τους προ
βάλλει το υψηλόν Δοβλέτι, τότε θέλουσιν ιδεί, ότι ο Μπαμπά Πασσάς,
όστις έγεινε Ρούμελη Βαλεσης, θέλει ορμήσει μεθ' όλων των ετοιμα
σμένων στρατευμάτων του, ενώ είναι και ο Χουρσητ Πασσάς Βεζύρης
της Βούλας, και θέλουσι καταστρέψει την Σερβίαν. Με συμβουλεύεται
λοιπόν το πώς, αν κατ' εναντίαν περίστασιν συμβή εν τοιούτον έξα
φνον συμβάν, τότε τι να κάμη, ενώ δεν έχουσιν ούτε μιάς εβδομά
δος ζαχιρέν. Πρέπει λοιπόν να οικονομηθη το πράγμα, διότι από τα μέρη της Τουρκίας δεν δύνανται να αγοράσουν ούτε μίαν οκάν και από
την Νεμιτζίαν αν ζητήσουν να αγοράσουν, οι Νέμιτζοι τους προδίδου
σιν ευθύς εις τον Πασσάν του Βελιγραδίου, και εκείνος γράφει εις το
Δοβλέτι, και τότε γίνεται ογλιγωρότερα ή ταραχή. Αρα και ήτον
καλόν διά να ενεργηθή, ώστε μερικοί πραγματευται της Βλαχίας, οι
κατεβάζοντες πραγματείας διά του νερού, να βάζουν εις τζάμια μολύ
βι και μπαρούτι, και οι Σέρβοι, όντες τότε αγροικημένοι, την νύκτα
να ευγαίνωσιν εις καμμίαν άκρην, εις κανένα χωρίον προσδιωρισμέ
νον, και να δεχώμεθα αυτά τα αναγκαία πράγματα, ώστε από ολί
γα να συνάξωμεν μέρος. Με εζήτησαν προσέτι και άλλας συμβουλάς,
δηλ. πώς να πολιτευθώσι με τους Τούρκους εγώ δε τους εμήνυσα να
φερθώσι κατά την συμβουλήν του Μινίστρου (Στρωγανώφ), και να μη
φοβούνται, διότι, αν οι Τούρκοι κινηθώσιν επάνω των, βέβαια η Ρωσ. σία δεν θέλει τους αφήσει να χαθούν, αλλά θέλει τους βοηθήσει απο
φασιστικά, και ημείς τότε θέλει τους βοηθήσωμεν όσον το δυνατόν
μας. Εκείνα δε τα του Μπαμπά πασσά και Χουρσήτ πασσά είναι ψεύματα, και ότι είναι απλά φοβερίσματα των Τούρκων, μόνον διά να
κλίνωσι προς τα ζητήματά των. Αυτά είναι τα τρέχοντα κατά το πα
ρόν, και σας ειδοποιώ διά να πάρετε τα μέτρα σας. Εγώ όμως εκεί
νον τον εμψύχωσα καθ' όλους τους τρόπους. Η ειδοποίησις μου αύτη
γίνεται το περισσότερον, διά να καταλάβετε, όσα σάς έλεγον, ότε εί, σασθον εδώ μερικοί φίλοι, το πώς η Σερβία ευρίσκεται εις τα νεύμα
τα μερικών, και, όταν θέλουσι, την συκόνουσι, και όταν έχουσιν όλα
τα αναγκαία του πολέμου. "Ιδού λοιπόν ποία είναι η αλήθεια, και σκε
φθήτε καλά τα πράγματα, και ας μην αφινώμεθα εις απλά της φαν
τασίας πράγματα. Ιδού σάς στέλλω και το σπαθί, το οποίον θέλετε
το στείλει εις τον Μπέην της Μάνης..
Σάς αδελφικοασπάζομαι και ειμι
ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΜΙΝΑΡΗΣ ΜΠΙΜΠΑΣΗΣ».


24 октября из Кишинёва Александр Ипсиланти писал к Савве (какому?) и Георгакису Олипиосу (который в письме именуется Олимпиотом), называемым автором письма архистратегами.
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...


Последний раз редактировалось: andy4675 (Пт Мар 08, 2019 2:31 pm), всего редактировалось 3 раз(а)
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 2:10 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

В письме к Ипсиланти Фармакис пишет, что кругом полно предателей, и даже своим писарям, будучи безграмотными, они с Георгакисом не доверяют. Для примера, недавно был случай, что они пытались привлечь 250 сербских бойцов (об этом деле из гетеристов знали лишь 4 человека). И казалось, что дело шло отменно, когда вдруг вся местность наполнилась турками, и Георгакис с большим трудом сумел спастись, тогда как о бывшем с ним Карагеоргие - ничего подобного не пишет. Фармакис пишет, что он не хочет винить всю нацию, да и вообще - не винит её. Но молится, чтобы эти люди, предавшие их, получили Божий свет, встали на сторону Добра, и прекратили бы жить в страстях и взаимной вражде:

Цитата:
εν ώ μίαν υπόθεσιν με τους Σέρ
βους την ήξεύραμε μόνον η τέσσαρες, η οποία είχαμεν τελείαν πλη ροφορίαν, ότι επάει ασφαλώς, μάλιστα συνωδευμένη με ετέρα του δι ποτάτου των, και έξαφνα, διά να μάς ξεπάσουν, εγέμισαν οι καφχια
νέδες, ώς καθώς σάς γράφει, και αυτά είναι οπου μάς πειράζουν, Μή γένοιτο, Θεέ μου, δεν είμαστε κατηγορηται του γένους, ούτε εν γέ
νει κατηγορούμεν, αλλά μόνον λέμε, ο Θεός να τους φωτίζη εις το κα
λόν και να παύσουν τα πάθη, η φιλονεικίαις, ώς καθώς και ο αδελ
φός μου Γεωργάκης με τον Μαύρον (Καραγιώργην), όπου οι προδόται
τον έχασαν, και μόλις εγλύτωσεν ο Γεωργάκης με τόσα και τόσα κίν
δυνα.

_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 3:36 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Надо отметить, что Христофорос Перревос пребывал в Бухаресте с конца мая по июнь 1820 года (если следовать Филимону), а в районе Скулян был около 10 августа 1820 года, в пути по направлению к Кишинёву (письмо Эвдокита Комидзопуло к Ксантосу, из Москвы в Киев, от 10 августа 1820 года). Оттуда он прибыл обратно в Румынию, и в в Бухарест, в самом конце августа или в начале сентября 1820 года (письмо Илии (Афанасия Секериса) от 14 августа 1820 года к Ксантосу, из Одессы в Измаил; письмо Александра Ипсиланти к Ксантосу от 26 августа 1820 года, из Одессы в Бухарест). Он доставил туда письмо Александра Ипсиланти к Ксантосу, написанное 26 августа. В письме говорится, что Перревос был посвящён в гетеристское звание Вождя посвящаемых (Архигос афиероменон). Из Бухареста Перревос отъехал в Галаци, откуда 15 октября 1820 года написал Александру Ипсиланти письмо о старой переписке Саввы Бимбаши с Милошем Обреновичем, и откуда отбыл 19 октября 1820 года (письмо Дионисиоса Эвморфопулоса к Ксантосу, из Галаци в Измаил, от 19 октября 1820 года). В первой половине ноября 1820 года Перревос находился в селении Солина (письмо Христофора Перревоса к Эммануилу Ксантосу, из Солины в Измаил, первая половина ноября 1820 года). В Константинополь Перревос прибыл не ранее 12 ноября 1820 года (письмо Каловулоса (Панайотис Северис) к Ксантосу, из Константинополя в Измаил, начало октября 1820 года; письмо Папафлессы (позывной Гармодий) к Ксантосу из Константинополя в Измаил, 12 ноября 1820 года).

https://books.googleusercontent.com/books/content?req=AKW5QacGlLuJP5eNr_YqKuuGlaVv6UuxQ3YzepAVYK2P6BsKi0h9ZCw5
8FXfzzKCVt9MADsykP5ejspbOkyBY1QAwNFdmnw1-xR-lFO8OkQg-vAOpMtXFz-
f6hr65hdz8cIyD9csbYHI114K52dyvjJnXkZtExQ9iQ55h2eV90tPpoFmMl_D8H4vgASqLUJ-2v6iMcQnCGIgRYr5N0u7W94Nj_JW-
IMFGoNte1mO_kMKIdW0XOIl_q_-a4cJ-MuRmzH9QEWXCkgexkPqDPtGZI22I8elmkXdyCOV_gce-u7zlqEjJuSiZKc

То есть, грубо говоря, Перревос мог разговаривать с Саввой Фокианосом на совете гетеристов в Бухаресте примерно между началом сентября и началом октября. К этому моменту Фокианос уже утратил веру в победу Филики Этерии, и удалился от неё. В дальнейшем - просто не упоминается.
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...


Последний раз редактировалось: andy4675 (Пт Мар 08, 2019 3:57 pm), всего редактировалось 1 раз
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 3:55 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Жизнеописание Георгакиса Олимпиоса. Всё что касается его участия в Восстании сербов в 1804-1813 годах. "ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΤΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΙΑПΡΕΨΑΝΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ", ΑΝΑΣΤΑΣΙОΥ Ν. ΓОΥΔΑ, издание 1872 года:

Предательство и обман турок (в пользу сербов) от Олимпиоса в конце 18 века:

Цитата:
Τοιούτος ών ο Γεωργάκης και πατρικόν κληρονομή
σας εν τώ Ολύμπω καπετανάτον ή αρματωλίκι, δεν ε
βράδυνε να διακριθή εν αυτώ εις τοσούτον, ώστε και να
ονομασθή Ολύμπιος. Καθ' ήν εποχήν όμως ούτος κα
τήρξατο του τοιούτου στρατιωτικού σταδίου, είχεν ανα
γνωρισθή σατράπης της Ηπείρου και Θεσσαλίας ο δια
βόητος Αλή Πασάς. Ούτος χρηματήσας άλλοτε, ώς
γνωστόν, ληστής, και αναδειχθείς μάλιστα σατράπης ένεκα των ληστρικών κατορθωμάτων του, απεφάσισε
να εξοντώση άπαντας τους πρότερον συναδέλφους του.
Τινάς λοιπόν τούτων ωνόμασε κατά την συνήθειαν των
Τούρκων αρματωλούς και ανεγνώρισεν ως φύλακας των θεμάτων (καπετανέους) τους δε λοιπούς απεκήρυ
ξε και παντί σθένει επέσπευδε την εξόντωσιν αυτών.
Μεταξύ των αποκεκηρυγμένων ήτο και ο Νίκος Τσά
ρας και οι συγγενείς του Γεωργάκη Λαζαίοι, και οι Μπα
χλαβαίοι, και ο Καρατάσος, και ο Διαμαντής Ολύμπιος,
και ο Ζάκας και οι Μπιτζωταίοι, και άπαντες εν γένει
οι μη ομοιάζοντες τον διαβόητον'Αλήν κατά τα ήθη. "Α-
παντες ούτοι, εξωσθέντες εκ των χωρών των, κατέφυγον
εις τον Ολυμπον. Ενταύθα δε προσέβαλον μεν πολλά
κις και ενίκησαν τους Τούρκους, αλλ' επί τέλους είδον
ότι δεν δύνανται να παραμείνωσι πλειότερον διότι ο
Αλης έλαβεν άπαντα τα κατάλληλα μέτρα, ίνα τους
πολιορκήση. Απεφάσισαν λοιπόν να εκπατρισθώσι και να
απέλθωσιν εις Σερβίαν, ίνα πολεμήσωσιν εκεί μετά των
αγωνιζομένων Σέρβων κατά των Τούρκων.Συσσωματω
θέντες δε εις τρισχιλίους,διέρρηξαν ξιφήρεις τας φάλαγ
κας των πολεμίων και εξήλθον της πολιορκίας σχεδόν
αβλαβείς. Αλλά τινές μεν, διαφωνήσαντες καθ' οδόν,
απήλθον εις τον "Αθωνα ο δε Γ. Ολύμπιος,συνεννοηθείς
πρότερον μετά του ηγεμόνος των Σέρβων Καραγεώρ
γη, και αδελφοποιίαν έχων μετά του αρχιστρατήγου αυ
του Βέλκου Πέτροβιτζ, τεθείς επί κεφαλής των λοιπών
(εν οις διέπρεπεν ότε ο Νίκος Τσάρας και ο Καρατάσος)
ώδήγησεν άπαντας σχεδόν ασφαλώς εις Σερβίαν εκεί
δε επολέμουν τότε τους ατυχείς Σέρβους εκατόν είκοσι
χιλιάδες Τούρκων υπό την αρχιστρατηγίαν του Τοπάλ
Πασσά και ούτος μεν,ιδών αίφνης πέριξ αυτού την άφι
ξιν τοσούτων μαχίμων ανδρών, μη περιμενομένων, ή
ρώτησε το αίτιον της ελεύσεώς των. Ο δε οδηγών
αυτους Ολύμπιος, αναλογισάμενος το μεν, ότι ολίγοι
όντες οι περί αυτόν επίκουροι Χριστιανοί και προς ολί
γους και πολλών δεομένους απερχόμενοι, σμικρόν ή
θελον ώφελήσει αυτούς,αν απροκαλύπτως προσήρχοντο
το δε, βλέπων ίσως ότι ήτο και δυσχερές να συνενωθώ.
σιν ούτως οι περί αυτόν μετά των Σέρβων, ειδοποίησε
πρότερον το σχέδιόν του εις τούτους και απήντησεν εις
τον Οθωμανόν αρχιστράτηγον ότι ήλθε προς εύρεσιν τύχης.Ο πασσάς εδέχθη τους προσελθόντας επί μισθώ.
Ούτοι δε, αναμείναντες την έλευσιν των εορτών του
Μπαϊραμίου παρά τους Τούρκοις και ιδόντες αυτούς α
προφυλάκτους, ειδοποίησαν το περαιτέρω σχέδιόν των
εις τους Σέρβους, επέπεσον νύκτωρ συνάμα κατά των
πολεμίων, και επήνεγκον τοσαύτην φθοράν, ώστε ηνά
γκασαν αυτούς να οπισθοχωρήσωσιν, εγκαταλιπόντες
άπαν το υλικον του πολέμου εις τας χείρας των Σέρ
βων. "Εκτοτε ο Ολύμπιος εκτήσατο δικαιώματα αναμ
φίλεκτα εις έκαστον τούτων και ούτος μεν παρέμεινε
παρ' αυτοις, οι δε συναρχηγοί του Νίκος Τσάρας και
Καρατάσος επανήλθον εκείθεν εις "Αθωνα. Ταύτα δε
πάντα συνέβησαν προ του τέλους του παρελθόντος
αιώνος.


Олимпиос переходит в 1803 году на службу к господарю Константину Ипсиланти:

Цитата:
Τώ δε 1803 κατά μήνα Οκτώβριον ο Γεωργάκης
μαθών, ότι και ο ηγεμών της Βλαχίας Κωνσταντίνος
Υψηλάντης, περί ου άλλοτε λεχθήσονται τα δέοντα, ετοιμάζει αν ουχί τί μείζον, τουλάχιστον όμως κίνημα
κατά των Τούρκων, όμοιον του Σερβικού, συνεννοηθείς
μετά του ηγεμόνος εκείνου, απήλθεν εις Βουκουρέστιον
και επελήφθη του έργου


Олимпиос восстаёт в октябре 1805 года, и выступает на стороне русского войска в Русско-турецкой войне:

Цитата:
ότε δε κατά Οκτώβριον του
1805 επέκειτο ο αγών, συγκεντρώσας ικανούς περί ε
αυτόν εν τη Μονή του Αγίου Ιωάννου, και μαθών την
άφιξιν των Ρώσσων υπό τον στρατηγόν Κουτούζωφ
Σμολένσκην,ύψωσε πρώτος την σημαίαν της επαναστά
σεως. Συσσωματωθείς δε μετά των Ρώσσων και προσ
βαλών τους Τούρκους, επέφερε τοσαύτην κατ' αυτών
φθοράν,ώστε λέγεται,ότι εκ των 20,000 εχθρών,ήχμα
λώτησε 3,200, ους και παρέδωκε τώ στρατηγώ Κου
τούζωφ Σμολένσκη, Ταύτα δε ιδόντες ούτος τε και ο
Αρχιστράτηγος Ισοίεφ, εξέφρασαν, δι' ημερησίας μεν διαταγής, την πλήρη αυτών ευαρέσκειαν διά την απα
ράμιλλον ανδρίαν και στρατηγικήν σύνεσιν του Γεωρ
γάκη βραδύτερον δε δι επισήμου αναφοράς των, φερού
σης αρ. 940 πρoυκάλεσαν και παρά του Αυτοκράτορος Αλεξάνδρου τον επίσημον διορισμόν τούτου εις το στρα
τιωτικόν αξίωμα του συνταγματάρχου και αρχιτρατήγου
των Βλαχικών τρατευμάτων. ΟΑυτοκράτωρ,αποδεξάμε
νος ευμενώς την σύστασιν ταύτην, εξέδωκε το περί τού
του αυτοκρατορικόν δίπλωμα, κοινοποιηθεν τώ Ολυμ
πίω διά του εξής επισήμου εγγράφου.
Τώ Κυρίω συνταγματάρχη Γεωργίφ Νικολάω Ολυμπίω.
Η αυτου εκλαμπρότης ο Κύριος γενικός αρχιστράτηγος
πρωτοδιατακτης του στρατού και ο των διαφόρων ταγμάτων
ίππότης δουξ Αλέξανδρος Προζορόφσκις διά του διατάγματος
της πρώτης Νοεμβρίου με ειδοποίησεν ότι υμείς κατά το της
Α. Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητος διάταγμα, το εκδοθέν εις
το Αυτοκρατορικόν στρατιωτικόν υπουργείον τη τριακοστή του παρελεθόντος Αυγούστου διά την εξαίρετον ανδρίαν υ
μών, εκδηλωθείσαν εν τη μάχη κατά του Τουρκικού στρατού
εν τω χωρίω Οστροβίου,μετωνομάσθητε από Αλβανόν λοχα
γόν συνταγματάρχης του στρατού το υψηλόν τούτο διάταγ
μα διά του αυτού εγγράφου αναγγέλλεται ήδη εις υμάς διέτα
ξα δε να ορκισθήτε διά τον βαθμόν τούτον. Τα δε χρήματα
τού προβιβασμού, τού διπλώματος και των λοιπών, οφείλε
τε να πέμψητε εις εμέ, διά να αποστείλω όπου δεί.
Τη 3 Δεκεμβρίου 1807 Κραϊόβα.
- Ο υποστράτηγος - Ι. ΣΜΟΛΕΝΣΚΗΣ.
Τη αυτού εξοχότητι τώ Κυρίω εν ενεργεία συμβούλωτής επι κρατείας γενικό προξένω και ίππότη Αλεξάνδρω
Αλεξάνδρου Πίνη.
Κατά συνέπειαν του εγγράφου του επιθεωρητικού τμήμα τος του αυτοκρατορικού επιτελείου, πέμπεται, μετ' αυτού
προς την Υμετέραν εξοχότητα δίπλωμα το εκδοθέν διά τον βαθμόν του συνταγματάρχου υπέρ του διατρίβοντος εν Βου
κουρεστίω Γεωργίου Νικολάου Ολυμπίου,όπως ευδοκίσετε και αποδώσετε απόδειξιν και αποπέμψητε αυτήν διά να αποστεί
λωμεν, όπου δεί, Ο Τμηματάρχης "Ροδοφίνης
Εν τω μεταξύ τούτω ο Γεωργάκης επέμφθη, φαί
νεται, και εις την πατρίδα του προς αντιπερισπασμόν
εκεί δε συνέβησαν αυτώ όσα αφηγήθημεν ήδη εντώβίω
του Παπαρρηγοπούλου, και ούτως επανήλθε.
Βραδύτερο δε τώ 1808ο Γεωργάκης επέμφθη εις την μικραν Βλαχίαν, ίνα εκδιώξη τους εκεί Τούρκους. Ευδο. κίμησε δε εις τοσούτον, ώστε ο αρχιστράτηγος Ισάεφ. διεβεβαίωσε τούτο διά της εξής υπ αριθ. 67 επισήμου διαταγής της ημέρας,
Απόδειξις,
ο τρό, Αλβα"κρύ λόχου λοχαγός Γεώργιος Νικολάων Ολύμπιος, τού συγκροτηθέντος δι' ιδίων του εξόδων, υπηρεσι τών εις το εμπιστευθέντμοι, τάγμα, εις, την μικράν Βλαχίαν, πλησίον του Δουνάβεως είχε ιδίαν θέσιν,όπoμιτινάμει εχθρι: κατάγματα, είχρν σκρπόν, να επιπέσουν κατ' αυτού, τα δε να
εισέλθουν εις την Κραϊόβανε Διάτης δραστηριότητός του προ
λαμβάνει τον σκοπόν των και διαλύων κατεδίωξε πέραν του
Δουνάβεως, Τόν,λόχρν αυτού κατείχεν εν πειθαρχία,και πάν
τά τα επιβαλλόμενα εις αυτόν χρέη εξεπλήρου επιτυχώς και
διά μίαν μάχην του παρελθόντος έτους, προ του Οστροβίου,
γενομένην την 27 Μαίου ημείφθη με τον βαθμόν του συν
ταγματάρχου. Ταύτα πάντα διαβεβαιώ εν συνειδήσει. Εν τη
της μικράς Βλαχίας πόλει Κραϊόβα.
Τη 19 Ιανουαρίου 1808.
Της Αυτού Αυτοκρατορ. Μεγαλειότητος του πανευμενεστά
του Κυρίου μου ο υποστράτηγος κυβερνήτης του τάγματος
των στρατευμάτων, των ευρισκομένων εν τη μικρά Βλαχία,
και ιππότης Ι. Ισάϊεφ.
Μαρτυρικόν, "Ο εμφανίζων τούτο ο τού Χαρβατικού λόχου συνταγμα
τάρχης Γεώργιος Νικολάου Ολύμπιος, υπηρετήσας από το
1805 μέχρι της σήμερον μετά των Ρωσσικών στρατευμάτων
εδηλώθη εις τάς πολλάς μάχας ανδρείος κατ'εξοχήν δε προ
του χωρίου Οστροβίου, ήξιώθη της μετωνυμίας κατά το υ
ψηλόν της Αυτού Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητος διάταγμα,
εκδοθεν τη 31 Αυγούστου 1807 από Αλβανον λοχαγόν εις
συνταγματάρχην του στρατού από της σήμερον, συμφώ
νως με την δοθείσαν παρ' αυτού αναφοράν και την ιατρικήν
απόδειξιν, ένεκα των πληγών και άλλων ασθενικών συμπτω
μάτων, απολύεται της υπηρεσίας του Χαρβατικού τάγματος και του επιτρέπεται να μένη εις τον "Ρωσσικόν στρατόν. Να
φέρητε όμως συμφώνως με τον σεβαστον βαθμόν του Ρώσσου
αξιωματικού, τον οποίον αυτός φέρει.
Προς πιστοποίησιν τούτου εδόθη το μαρτυρικόν τούτο με
την υπογραφήν και προσθήκην της σφραγίδος μου η παρούσα
απόδειξεις εγένετο εν τη πόλει Κραϊόβα της 20 Απριλ.1 844.
Της Αυτού Μεγαλειλότητος του ευμενεστάτου Κυρίου μου
αντιστράτηγος του στρατού, διοικών το σώμα των στρατευ
μάτων της εβδόμης σωματοφυλακής διοικητής της Περικο
λάβ, αρχηγός δορυφορικού τάγματος, και ο ταγμάτων του
αγίου Αλεξάνδρου Νεύσκη, της αγίας "Αννης ά. τάξεως, του
αγίου Ισαποστόλου ηγεμόνος Βλαδημήρου πρώτης τάξεως ιπ πότης -
Ανδρέας Ζάς.
Αλλά καίτοι πανταχού ευδοκιμούντος του Γεωργά
κη, το εν τη Δακία όμως εκείνο κίνημα κατά των Τούρ
κων δεν επέτυχε τότε διά λόγους, ους αλλαχού ίσως
αφηγησόμεθα.


С бегством Константина Ипсиланти в Россию, Олимпиос перешёл целиком в качестве союзника на войну сербов против турок:

Цитата:
Απελθόντος δε του ηγεμόνος Κ. Υψη
λάντου εις Ρωσσίαν, ηναγκάσθη και ο Γεωργάκης να επανακάμψη εις Σερβίαν τούτο δε έπραξε κατά τοσούτον ευχαρίστως, καθόσον διηνοίγετο αυτό εκει έτερον στά
διον μαχών κατά των Τούρκων, -
Η Υψηλή Πύλη, επαρθείσα τότε εκ των εν Δακία επιτυχιών της, απεφάσισε νά υποτάξη καθ' ολοκλη
ρίαν ή να εξοντώση και την Σερβίαν. Έπεμψε λοιπόν
ογδοήκοντα χιλιάδας εκλεκτου στρατού Γιανιτζάρων υπό την οδηγίαν τριών πασσάδων, οίτινες και εισέβα λον. Οι δε Σέρβοι, κατέχοντες τα φρούρια Αλεσενίτζαν,
Μπάνι και Ντελιγράδι, απέκρουσαν με καρτερικώς τους εχθρούς, αλλ' ελθούσης εις αυτούς επικουρίας εί κοσι και πέντε χιλιάδες εκλεκτού στρατού υπό τας δια
ταγάς μάλιστα του ασπόνδου των Σέρβων εχθρού Χα σάν Τσαλί πασσά, οι Σέρβοι ηναγκάσθησαν να αποσυρ θώσι και συγκεντρωθώσιν εις την αριστεράν όχθη του ποταμού Μοράβα, ένθα είχεν αφιχθή και αυτός ο ηγε
μών μετά του Γεωργάκη. Εκεί δε, καταλαβόντες κατά
συμβουλήν τούτου επίκαιρον τινά τοποθεσίαν, άγουσαν
από Ιαγατίνας εις Βελιγράδιον, επολέμησαν τοσούτον
καρτερικώς, ώστε ήνάγκασαν τους εχθρούς των να οπι
σθοχωρήσωσιν. Εν τη μάχη ταύτη ο Γεωργάκης ανέ
πτυξεν ου μόνον έκτακτον ανδρίαν, αλλά και ου την τυχούσαν στρατηγικήν ικανότητα.
Αλλοι Τούρκοι, αναλαβόντες νέας δυνάμεις, επετέ θησαν και αύθις κατά των Σέρβων,υπό την οδηγίαν του λίαν γνωστού τοις Έλλησι Χουρσίτ Πασά, του εκπολι
ορκήσαντος τον διαβόητον τύραννον της Ηπείρου Αλήν,
αλλά και τότε οι Σέρβοι διεσώθησαν, συναγωνιζομένου
περιφανώς και του Γεωργάκη και σπεύσαντος εις βοή
θειαν αυτών και του Ρώσσου στρατηγού Γράφ-Ορόκυ.
Μετ' ου πολύ δε τότε επήλθεν η ειρήνη, δι' ής απενέ
μετο τη Σερβία είδός τι ημιανεξαρτησίας.


https://books.googleusercontent.com/books/content?req=AKW5QaeL0K9BB7c7eqLuku2fIhGcQ_HyVzEkAXO7XQho3jwvAqUZ3Ri
Zk62qBcMa2iPs9qEkGfljYGyvcTqSTEoFWClZAJu4aYd71b-4Elk_KrpiMALRvrHll20w03wKjh-UiVBcRKvtqHy4RUp3UEkK75lCOijEsRCPiRx70AEUovw_zsjyrSnCPMcHylCV
MVkZrhJno2OJaKTsokrQB8qW6X2vlx9SKILvORO33D9OI73gwkTR2zUime04KFwvwwusS83VD8Sg
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 5:00 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

По сути, Савва Бинбаши (тот, который начал переписку с Милошем Обреновичем весной 1820 года - когда Савва Фокианос уже отошёл от Филики Этерии, остыв к ней) был поставлен комендантом Бухареста довольно поздно - возможно, в феврале 1821 года. Его назначение последовало по совету одного из членов Дивана и валашского ворника - гетериста Константина Самуркаси(са). Позднее тот же Самуркасис содействовал назначению Саввы Бимбаши комендантом Бухареста и ответственным за порядок в городе, с выступлением Ипсиланти (и в условиях, когда с января в стране бунтовал Владимиреску). Филимон, часть 2, глава 3:

Цитата:
Αλλ' έφθασαν τελευταία άπε πιστικώτερα ειδήσεις βεβαιούσαι, ότι
άφ’ ενός ό Βλαδίμηρέσκος εκ της Κραϊώβης εις την Σλάτιναν, και άφ’ ετέ
ρου ο Υψηλάντης έκ της Φωξάνης εις το Μεντσλιονέκινήθησαν, διευ
θυνόμενοι και ό εις και ο άλλος εις το Βουκουρέστον. Τότε άπαντες οι
έν υπηρεσία άρχοντες παρητήθησαν, αναχωρήσαντες εις την Στεφανού
πολιν (το Βρασοβόν) της Τρανσυλβανίας, της πόλεως δε ή άσφάλεια
ανετέθη το Σάββαδιά συμβουλής του Κωνσταντίνου Σαμουρκάση, και μόνοι έμενον έτι οι τρεις τοποτηρηταί μετά τινων αρχόντων, ό μητροπολίτης, οι επίσκοποι Βουζέου και Αρζίσου (Αρτσεσίου), και ο πρόξενοι
Ρωσσίας, Αυστρίας και Πρωσσίας.


В 1846 году в книге Илии Фотиноса ("Подвиги Греческой Революции 1821 года в Валахии"), Савва Бимбаши и Савва Фокианос с Патмоса - это одно лицо (в примечании к главе 3, стр. 44):

https://books.googleusercontent.com/books/content?req=AKW5QacwSpU0m5X0uQhfjB265L1hHcsQhbE5mZmxUtEjSmOAX-
JerOhOzqzUxy9zrtQsylT3aXooQoJiX8Y7PKXqPUGLo8gnLX6uKpcP4wO2-U7WFDsKPV7fh25F2PaV8jXhZZhP-wlK9MaWfgtdQtrvspxA5qKMnybZ8NpEI-
jXsyaksiFDoLLhwx_Cje1oUrGL7O5T0dqX3wlXGqnQ5qyFFGg1GFUFvX39pI24mErAkcSSJ58QMBUfTFWvv2CJq0tP80YJ4svCnuHNtxOUW0VNmfB9bOqFafeIGYrMd0Q281-DLLi8ruI

Аналогично и Амвросиос Франджис отождествляет Савву Бимбаши, воевавшего против гетеристов, с выходцем с Патмоса Саввой Фокианосом:

Ο δε Σάββας Πάτμιος, είτε έκτών Οθωμανών κολα
κευθείς δάτινων, είτε αυτός κατασχεθείς απόδειλίαν και
φόβον, διεπραγματεύθη την υπό τους Οθωμανούς υπο
ταγήν του, εις τον οποίον αφού οι Οθωμανοί (κατά την
την συνήθειαν των υπεσχέθησαν τιμάς, ευτυχία, και δό
ξαν, έπι συμφωνία του ότι ο μεν Σάββας να λαμβάνη τάς
διαταγάς της Τουρκικής εξουσίας, αυτός δενά τάς δίδη
εις τον υπό την οδηγίαν του στρατον συγκείμενον από
1.000 περίπου Έλληνας, Σέρβους και Βουλγάρους, μόνοι
δε οι μισθοί και τα σιτηρέσια νά δίδωνται παρά τής Ο
θωμανικής εξουσίας, τώ άνενέωσαν εν ταυτώ και τον βαθ
μόν του Μπίμπασι (Συνταγματάρχου). Ενεργήσας δε
ταύτα πάντα ο Σάββας, εξετέλει μετά πολλής προθυμίας τά της υπηρεσίας χρέη, νομίζων ότι εξησφαλίσθη καθ'
όλα, χωρίς να φέρη κατά νουν την παροιμίαν ότι, «Οι
» Οθωμανοί μεταχειρίζονται και δολιους τρόπους». Αλ
λά και οι Οθωμανοί διά νά ενθαρρύνωσιν έπι μάλλον τον
Σάββαν, τώ προσέφεραν πολλά κολακευτικά δείγματα
καιροφυλακτούντες, έως ότου διά τοιούτων κολακευμά
των τον κατέπεσαν να παρασύρη και τον Διαμαντήν με
τάς ιδίας υποσχέσεις εις την υποταγήν των Οθωμανών,
διά νά μένη και ούτος ανεπηρέαστος, νά τώδοθή δέ και
βαθμός, και μισθοί κτλ.


https://books.googleusercontent.com/books/content?req=AKW5QadAxbEhjRPN6vaLdvoM5ssLU41tfRwS3xq8VExFoQuVjdnqJVmNHtXf5Zgdpst3d2bc6wlDP-
5My86aGxWRlsF5yZUh2Xa49U8RBRf0Acfn0DWREhEJHO030FuDAyliJbD1wqMAmyb8kjvow8dK2BIsI4tp7x_iTnrpcCtGS2HpZoPWCsS3zS1n0uNQMJ6Bw
WFzwhQCYoIrW8wFcClEchUEUGwj87w3PtHEmCVJJZjhzzYUD49joEu_aTYy_dIxHWp04PLzNlHbrCKicRvNouSLDYL0S0qR3VrPOo5GNQmurvIuj_0
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...


Последний раз редактировалось: andy4675 (Сб Мар 09, 2019 1:31 am), всего редактировалось 1 раз
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 5:31 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Из автобиографии румынского полковника Иоанна Соломона (Georgescu, Craiova, 1862):

Цитата:
/σ. 13/ Τόν 'Ιανουάριο τοϋ 1821 βγαίνοντας ό σλουτζέρης
Tudor Vladimirescu μέ τριανταέξι άρναοϋτες, "Ελληνες καί Σέρ-
βους, άπό τό Βουκουρέστι, πέρασαν τόν Όλτο καί πηγαίνοντας
στό Gorj στό μοναστήρι Tişmana έξέδωσαν μιά μικρή προκήρυξη
στή χώρα, πρός τό γένος καί πρός όλους τούς καπετάνιους πού
έφεραν όπλα, λέγοντας: νά ξεσηκωθούν μικροί καί μεγάλοι ένάν-
τια στά "φίδια" καί τά "τέρατα" πού έπιναν τό αίμα μας τόσα
χρόνια, καθώς έπίσης καί ένάντια στούς "Ελληνες21 ' κι έτσι έ-
ξεγέρθηκαν όλοι έκεΐνοι οί πέντε νομοί (σ.μ. τής Oltenia), καί
άρχισαν οί άρναοϋτες, "Ελληνες καί Σέρβοι, νά λεηλατοϋν βο-
γιάρους καί έμπόρους, καθώς καί /14/ έκκλησίες, καί νόσου καί
μοϋ έρχεται ξαφνικά διαταγή άπό τούς βογιάρους τοϋ Ντιβανιοϋ
του Βουκουρεστίου, δώδεκα στόν άριθμό, καί μαζί διαταγή άπό
τόν Μητροπολίτη, γιά νά βαδίσω ένάντιά τους καί νά τούς χτυ­
πήσω καί νά τούς συλλάβω σάν αποστάτες πού ήταν' καί γιά πε­
ρισσότερη ένθάρρυνση μου έστειλαν μιά γούνα σάν έκ μέρους τής
Χώρας (σ.μ.- τής Βλαχίας) μέ τίς υπογραφές τών παραπάνω δώδε -
κα βογιάρων καί τοΰ Μητροπολίτη’ κι έγώ τότε βάδισα έναντίον
τους καί συναπαντώντας στό χωριό Cioroiu καί στό Bâileşti,
Sîrbeşti καί Româneşti ένα Stan μπουλούκμπαση, τό μπουλούκ-
μπαση lova καί τό μπουλούκμπαση Stancu, άνθρώπους τοΰ καπετάν
Γιωργάκη (σ.μ.-'Ολύμπιου), "Ελληνες, καί χτυπώντας τους αιφνι­
διαστικά έπιασα ζωντανούς καί τούς τρεις καπετάν ιούς * έκεινοι
είχαν τετρακόσιους περίπου άνδρες κι έγώ περίπου έξακόσιους.
Τήν τρίτη μέρα παίρνω ξάφνου ένα προσωπικό γράμμα άπό
τόν σλουτζέρη Tudor Vladimirescu στό όποιο μοΰ έγραφε δτι έ-
κείνους πού καταπιάνονταν μέ τήν λεηλασία νά τούς συλλαμβάνω
καί νά τούς χτυπώ καί, γιά καλύτερη πληροφόρησή μου, νά έπι-
στρέψω στήν Craiova, διότι έγραφε αύτός στόν καπετάν Γιωργά­
κη νά συνεννοηθεΐ μαζί μου προφορικά σχετικά μέ δλο τό μυστι­
κό (σ.μ.- τής άποστασίας) καί ήρθα λοιπόν μέχρι τό χωριό Βο-
cobaÇu κι έδώ, άκούγοντας δτι ό Γιωργάκης μαζί μέ τόν Φαρμά-
κη, τόν δελήμπαση Μιχάλη καί τόν Gencea μπήκαν στήν Craiova,
έγραφα κατά τήν διάρκεια τής νύχτας στόν Γιωργάκη δτ τό πρωί
έρχομαι στήν Craiova. Τό πρωί δταν /15/ έφτασα κοντά στήν
Craiova βρέθηκα ξαφνικά μπροστά σ'αύτούς τούς καπετάνιους μέ
δλους τούς άρναοϋτες τους στά άκρα τής Craiova, τοποθετημέ­
νοι δλοι σέ παράταξη μάχης καί μοΰ έστειλε μπροστά ό καπετάν
Γιωργάκης ένα καπετάνιο γιά νά μοΰ πει νά σταματήσω τούς παν-
τούρους καί τά κατάνια μου στόν τόπο πού βρίσκονται, καί νά
βγω μόνος έγώ στόν άνοιχτό κάμπο κι έκεΐνος, πάλι μόνος, νά
βγει άπό τόν δικό τους στρατό νά μιλήσουμε μόνον οί δυό μας'
(σ.μ. -κι αύτό) έπειδή έγώ είχα τότε μαζί μου καί μερικούς
Τούρκους τοΰ Μπεσλή-άγα’ έτσι λοιπόν κι έκαμα κι άφοΰ φιληθή­
καμε , μοΰ έδωσε μιάν έπιστολή πάλι έκ μέρους τοΰ σλουτζέρη
Tudor, πού μέ συμβούλευε νά έχω έμπιστοσύνη σ'δλα τά λόγια
τοΰ Γιωργάκη καί μέ δρκο μοΰ είπε (σ.μ.-ô Γιωργάκης) δτι δέν
έξεγέρθηκαν ούτε ένάντια στούς βογιάρους, οΰτε ένάντια στούς
έμπόρους. 'Αλλά μόνο γιά τό νόμο, νά γλυτώσουμε άπ'δτι ήμα­
σταν μέχρι τότε’ ταυτόχρονα έβγαλε καί μιά μικρή εικόνα άπό
τόν λαιμό του κι δρκίστήκαμε κι οί δυό στή μέση τοΰ κάμπου δ-
τι θά είμαστε άδέρφια μέχρι καί τήν τελευταία σταγόνα τοΰ αί­
ματός μας. Μετά άπ'αύτό καί οί δυό διατάξαμε τούς στρατιώτες
μας καί ένώθηκαν συναμεταξύ τους κι άρχισαν νά φιλιοΰνται καί
μπήκαμε στήν Craiova δλοι μαζί σέ παρέλαση. Τή δεύτερη μέρα
μπήκαμε στήν ‘Αγία 'Επισκοπή μαζί μέ δλους τούς καπετάνιους
κι δρκίστήκαμε δλοι, άναγγέλοντας καί στόν σλουτζέρη Tudor
στή μονή Motru22 δτι γινήκαμε όλοι μαζί ένα σώμα στρατού.
Έτσι λοιπόν ô σλουτζέρης Tudor έφυγε μέσα άπό τά χωριά κα­
τευθείαν στην Slatina καί, μετά άπό τέσσερεις μέρες, έφυγα κι
έγώ μα/16/ζί μέ τόν καπετάν Γ4ωργάκη, τόν Φαρμάκη, τόν δελή-
μπαση Μιχάλη καί τόν Gencea έπίσης στή Slatina, όπου συναντη­
θήκαμε όλοι μας μέ τόν σλουτζέρη Tudor, καί κάνοντας στρατιω­
τικό συμβούλιο23, μέ όρισαν έμένα μέ τούς στρατιώτες μου νά
βαδίσω, όπως θά μπορέσω, μέρα καί νύχτα γιά νά έπιστρέψω στήν
Craiova, δίνοντάς μου καί έκατό περίπου Σέρβους καί Άρναοϋ-
τες καί λέγοντάς μου νά παρακολουθώ όλα τά τουρκικά στρατιω­
τικά οχυρά πάνω στό Δούναβη, νά μή περάσουν οί Τούρκοι στή
Χώρα κι ότι σέ σύντομο χρονικό διάστημα θά μου ξαναστείλουν
στρατό, πυρομαχικά καί χρήματα, έπειδή έκεϊνοι θά τραβήξουν
όλοι μαζί γιά τό Βουκουρέστι’ καί καθώς καθόμασταν στό τραπέ­
ζι όλοι μαζί, προτού φύγω έγώ, ήρθε άπό τό Βουκουρέστι ένας
έμπορος καί μεταξύ άλλων είπε κι αύτό: ôtl ήρθε ό Ύψηλάντης
στό Βουκουρέστι’ κι ό Tudor άκούγοντας αύτή τήν είδηση είπε
μέ τό ίδιο του τό στόμα ότι είναι πολύ ώμός (σ.μ.-δ Ύψηλάν­
της) καί γιά τί πράγμα ήρθε’ όλοι οί άλλοι άγάδες σιώπησαν.
Τήν άλλη μέρα έγώ έπέστρεψα στήν Craiova μέ όλους τούς
στρατιώτες μου καί καταλαμβάνοντας τό μοναστήρι Jitianul, έ­
καμα μετερίζια σ'δλες τις πλευρές, τάφρο στό έδαφος, άφίνον-
τας στήν πόλη τής Craiova μόνο μερικά καραούλια, όπου πήγαι­
να κι έγώ κάθε μέρα δυό ή τρεις φορές. Στις 15 Μαρτίου (σ.μ.
-π.ήμ.) περίπου βρέθηκα ξαφνικά μ£ μιά προκήρυξη τού Δερβίς-
πασά τού Βιδινιού, πού συνοδευόταν άπό μιά προκήρυξη έκ μέρους
τού Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης (πριν τόν θανατώσουν τόν Πα­
τριάρχη) καί μιά άλλη προκήρυξη /17/ έκ μέρους τού καϊμακάμη
(σ.μ.-τής Craiova) Σαμουρκάση, πού τόν είχε στείλει ή Υψηλή
Πύλη σάν άντι.πρόσωπο τοϋ ‘Ηγεμόνα24, γιά νά μπει μέ στρατεύ­
ματα στή Χώρα" δ Πατριάρχης μας δρμήνευε (σ.μ.-άπειλώυτας)μέ
άνάθεμα κι δ καϊμακάμης μέ προγραφή, παρόμοια κι δΔερβίς-πα-
σάς, μάς συμβούλευε νά καταθέσουμε τά δπλα καί νά μεταμελή­
σουμε, νά γίνουμε υπήκοοι τοϋ άληθινοϋ Κυριάρχη μας' διότι
διαφορετικά θά μπουν τά στρατεύματα στή Χώρα καί θά μας υπο­
τάξουν μέ τά δπλα. “Ολα αύτά χωρίς καθυστέρηση τά έκανα γνω­
στά μέ τό τακτικό ταχυδρομείο στόν σλουτζέρη Tudor στό Βου­
κουρέστι" έκεΐνος μου άπάντησε νά τούς ύποσχεθώ ότι θά παρα-
δοθοΰμε λιγάκι άργότερα, άλλά αύτό νά μή τό κάνω ποτέ' κι άν
δω δτι τά όθωμανικά στρατεύματα έρχονται καταπάνω μου νά άπο-
τραβηχτώ στά δρεινά μοναστήρια. Μετά άπ'αύτό νάσου ξαφνικά
μετά τρεις μέρες ό Medelnicer (σ.μ.-τίτλος βογιάρου κατώτερης
τάξης) loan Puroineanu, πού βρισκόταν στό Βιδίνι κοντά στόν
καϊμακάμη Σαμουρκάση, έρχεται κατευθείαν στήν Craiova σέ μέ­
να, μ'έπιστολές τόσο έκ μέρους τοϋ καϊμακάμη, όσο καί έκ μέ­
ρους τοΰ Δερβίς-πασά, συνοδευόμενος άπό δύο Τούρκους άγάδες,
διαβεβαιώνοντάς με, τόσο μέ δρκους δσο καί γραπτώς, δτι άν θά
παραδοθώ μέ δλους τούς στρατιώτες μου, άφοϋ ή Πύλη θά μου δό-
σει έναν άπό τούς άνώτερους βαθμούς, στήν συνέχεια θά είμαστέ
καί έλεύθεροι μέ δλα μας τά δπλα. 'Εγώ τοϋ άπάντησα νά συνεν-
νοηθοΰν μέ τόν σλουτζέρη Tudor Vladimirescu, έπειδή τόν δρκο
/18/ πού έδωσα σ'έκεϊνον δέν μπορώ νά τόν χαλάσω μέχρι τό τέ­
λος τής ζωής μου, κι έτσι έπέστρεψε δ Puroineanu στό Βιδίνι,
μαζί μέ τούς δύο άγάδες πού είχαν έρθει (σ.μ.-μαζί του). Τήν
έβδομη μέρα μετά τό Πάσχα μάς ήρθε ξεκάθαρη είδηση δτι τόν
Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης τόν κρέμασαν άνήμερα τό Πάσχα"
άκούγοντάς το αύτό ο"ι καπετάνιοι καί οι παντοϋροι μου άναψαν
τότε άκόμη χειρότερα, γιά νά μείνουν μαζί μου γιά τήν δικαιο­
σύνη (σ.μ.-γιά έκδίκηση) . 'Εγώ κατάλαβα δτι οι Τούρκοι άπό τό
Άντα-Καλέ, άπό τήν Κλάντοβα, άπό τό Βιδίνι, άπό τήν Λουμπα-
λάνκα, άπό τήν Ράχοβα καί άπό τήν Νικόπολη, αύτά δλα τά φρού­
ρια (σ.μ.-οΐ φρουρές) βγήκαν στή Χώρα καί έρχονται ένάντιά
μου, έπειδή έγώ ήμουν δ μόνος καπετάνιος σ'αύτές τίς πέντε έ-
παρχίες (σ.μ.-τής Oltenia). Άκούγοντάς δτι στήν OreviÇa στό
MehedinÇi (σ.μ.-έπαρχία της Oltenia) μπήκε μιά δμάδα Τούρκων
άπό τό νησί (σ.μ.-τό Άντά-Καλέ) μέ ληστρικές διαθέσεις, καί
ληστεύουν κυρίως τά σπίτια των παντούρων, πετσοκόβοντας καί
τούς γονείς τους, άμέσως τότε έστειλα έκεΐ τόν καπετάνιο Vasile
Buştean μέ διακόσιους παντούρους καί, χτυπώντας τούς
Τούρκους αιφνιδιαστικά κατά τή διάρκεια τής νύχτας στό χωριό
Bucura, σκότωσαν μερικούς άπό τούς Τούρκους, ένώ οΐ ίδιοι πού
γλύτωσαν κατέφυγαν στό μοναστήρι τοΰ Jitianu μέ τούς παντού­
ρους τους, έχοντας χάσει στή μάχη μόνο τέσσερεις.
Μετά άπό πέντε μέρες πήρα ξεκάθαρη είδηση ότι τό τουρκι­
κό στρατόπεδο έφτασε στό χωριό Cioroiul, άπόσταση τριών ταχυ­
δρομείων25 άπό τήν Craiova, καί ότι έρχονται έναντίον μου.
Τότε έγώ, άπό τήν μιά μεριά /19/ ειδοποίησα άμέσως μέ ταχυ­
δρόμο τόν σλουτζέρη Tudor καί τόν καπετάν-Γιωργάκη,άναφέρον-
τάς τους ότι έγώ έγκατέλειψα τήν Craiova καί άποτραβιέμαι στό
μοναστήρι Cozia, άν δέν μοΰ στείλουν στρατιωτική δύναμη καί
τήν άπάντηση νά μοΰ τήν στείλουν στό Rîmnicul Vîlcea' καί,ά­
πό τήν άλλη μεριά, άναχώρησα μ'όλόκληρο τό σώμα τών παντούρων
μαζί μου στό παραπάνω μοναστήρι. 0Î Τούρκοι, καθώς άκουσαν
γι’αύτό άπό διάφορους κατασκόπους, ήρθαν άμέσως στή Craiova’
έγώ πάλι πήρα τό δρόμο πρός τό Oteteliş γιά νάβγώπιό γρήγο­
ρα στό Δραγατσάνι. Οΐ Τούρκοι φτάνοντας στήν Craiova καί κα­
ταλαβαίνοντας τήν άναχώρησή μου, πήραν κατευθείαν τόν δρόμο
τοΰ ταχυδρομείου γιά νά βγοΰν μπροστά μου’ έγώ όμως έφθασα
πριν άπ'αύτούς στό Δραγατσάνι κι ένώ σταθήκαμε νά πιάσουμε έ­
κεΐ θέσεις, νάσου ξαφνικά κι έρχονται σέ μένα μερικοί μικροί
έμποροι καί μοΰ λένε ότι τούς ήρθε διαταγή άπό τόν Κεχαγια-
μπέη νά μαγειρέψουν μεσημεριανό φαγητό γιά τούς Τούρκους, για­
τί σέ λίγο θά βρίσκονται έδώ’ καί μέ παρακάλεσαν οΐ έμποροι
νά μή τούς κάνω ζημιά καί νά άποτραβηχτώ άπό τήν πόλη τους πιό
γρήγορα πριν έρθουν οΐ Τοΰρκοι, γιατί άλλοιώς θά τούς βρει ή
φωτιά καί τό σπαθί’ έτσι λοιπόν, μιά καί τούς λυπήθηκα, τούς
άκουσα καί άποτραβήχτηκα στό χωριό Zävideni σέ άπόσταση μισοΰ
ταχυδρομείου άπό τό Δραγατσάνι’ μόλις βγήκα έγώ άμέσως μπήκαν
οί Τοΰρκοι κι άφοΰ γευμάτισαν, άναχώρησαν γρήγορα τό κατόπι
μας καί μάς πρόφτασαν έκεΐ στό Zävideni,όπου βρισκόμασταν μέ­
σα σ'ένα περιβόλι μέ δαμάσκηνα./20/ "Αν παρατασσόμασταν όμως
έκεΐ όπου βρισκόμασταν, μπορούσαμε νά τούς νικήσουμε τούς
Τούρκους χωρίς μεγάλη ζημιά δική μας, άλλά ή όρμή τής νεο­
λαίας καί ή παλληκαριά τών παντούρων έκείνης τής έποχής, μας
έσπρωξε στό φιλόδοξο σχέδιο νά βγοΰμε μόνοι στό άνοιχτό πεδίο
μπροστά άπό τούς Τούρκους στή σκηνή τοΰ πολέμου, τήν στιγμή
πού où Τούρκοι ήταν ένα σύνολο τριών χιλιάδων άντρων έχοντας
καί κανόνια" ενώ έγώ βρισκόμουν μόνο μέ όκτακόσιους παντού-
ρους χωρίς ούτε Ενα κανόνι. Οί Τούρκοι όμως δέν έρριζαν ούτε
μιά κανονιά ένάντιά μας, άλλά έπιτόπου μάς περικύκλωσαν άπ'
όλες τίς πλευρές καί μάς έβαλαν στή μέση. 'Εμείς βλέποντας
αύτό τό τρομερό θέαμα χάσαμε τίς έλπίδες μας νά γλυτώσουμε
τήν ζωή μας, μέ τά σπαθιά δμως καί τά γιαταγάνια στά χέρια
καταφέραμε νά άνοίζουμε δρόμο άνάμεσά τους καί πήγαμε πάλι στή
θέση μας στό περιβόλι μέ τά δαμάσκηνα, δσοι βέβαια γλυτώσαμε
μιά καί διακόσιοι παντούροι έμειναν στόν τόπο νεκροί26 . Κι
άπό δώ τήν νύχτα άποτραβηχτήκαμε στήν πόλη Rîmnic κι έκεί
βρήκα μιά έπιστολή έκ μέρους τού Tudor στήν όποια μοΰ έγρα­
φε ότι, άμέσως μόλις θά πάρω τήν έπιστολή του, νά σηκωθώ μέ
όλους τούς παντούρους μου καί νά πάω κοντά του στό χωριό Goleşti
(σ.μ.-κοντά στό Piteşti), έπειδή όλοι οί παντούροι πού
ήταν μαζί μου ήταν οί παλιότεροι καί οί καλύτεροι' μού εγράφε
καί ότι, στή Μονή Cozia ν'άφίσω έκατό παντούρους νά φροντί­
ζουν τά έφόδια πού βρίσκονταν έκεί καί όσοι Σέρβοικαί "Ελλη­
νες βρίσκονταν στά μοναστήρια (σ.μ.-τής Oltenia) όλους νά
τούς διώζουμε καί νά μείνουν μόνο παντούροι27 .
Δυό ώρες άργότερα /21/ νάσου ξαφνικά ένας ταχυδρόμος άρ-
ναούτης μέ προσωπικό γράμμα άπό τόν Πρίγκηπα Ύφηλάντη καί
άπό τόν καπετάν Γιωργάκη, όπου, γράφοντάς μου πολλούς έπαί-
νους γιά τή μάχη πού έδωσα μέ τούς Τούρκους, μου Εγραφαν καί
τό έξης: ότι ό Tudor Vladimirescu είναι κάτω άπό τήν κρίση
τους, γιατί έπιασαν όλη τήν άλληλογραφία πού είχε μέ τούς
Τούρκους γιά νά μάς πουλήσει σ’αύτούς. Έμεϊς τότε άπομείναμε
στήν πιό μεγάλη στεναχώρια, όταν μάλιστα άκούσαμε μετά τρεις
μέρες κι αύτό: ότι τόν Tudor, άφοϋ τόν πήγαν στήν Tîrgovişte,
τόν έσφαξαν. Καλώντας τότε όλους τούς καπετάνιους κοντά μου
συσκεφθήκαμε τί νά κάνουμε, έπειδή μοΰ έγραφεό Ύφηλάντης ό­
τι έρχεται κι αύτός ένάντια στούς Τούρκους τοΰ Δραγατσανίου,
μ'αύτούς πού χτυπήθηκα έγώ, καί νά τούς βγω μπροστά μ'δλους
τούς στρατιώτες μου" σ'αύτό όμως μοΰ άπάντησαν όλοι οί καπε­
τάνιοι μου ότι αύτοί δέν μποροΰν νά πάνε σέ βοήθεια τοΰ Ύφη­
λάντη, έπειδή οί οίκογένειές τους καί τά παιδιά τους βρίσκον­
ται μέσα στή Χώρα καί ίσως τούς σκλαβώσουν οί Τοΰρκοι καί
(σ.μ.-γι'αύτό) θέλουν νά γυρίσουν πίσω μέσα άπό τά δάση, όπως
θά μπορέσουν" μέ όρμήνευαν καί μένα (έπειδή υπήρχανε άνάμεσα
στούς καπετάνιους μου μερικοί πιό ήλικιωμένοι άπό μένα)νά πε­
ράσω στήν Αύστρία, μέχρις δτου δοΰμε άν θά έρθουν οί Ρώσοι,
όπως παινεύονταν έκεΐνοι (σ.μ.-οί1 φιλικοί), ή όχι. Έγώ, όν­
τας τότε καί βαριά άρρωστος, έφυγα στήν Αύστρία μέ πενήντα
παλληκάρια καί, άφοΰ φτάσαμε στά σύνορα, μπήκαμε στήν Αύστρία
μέ άλλαγμένο τό όνομα, άλλά άνακαλύπτοντας οί Γερμανοί ποιος
είμαι έγώ /22/ μέ έβαλαν υπό κράτηση στή πόλη HaÇeg κι άπό
κεΐ μέ μετέφεραν σ'ένα μικρό φρούριο, γιά τήν άκρίβεια στή
Deva, κι άπό κεΐ μέ μετέφεραν στό φρούριο Arad, πάντοτε υπό
κράτηση, καί, χάρη στήν άλληλογραφία πού είχα μέ τούς βογιά-
ρους πού βρίσκονταν έκεΐ, στό Sibiu καί Brafov,ênavéKTnoa τήν
έλευθερία μου.
*0 Υψηλάντης πραγματικά ήρθε στό Δραγατσάνι τό κατόπι
μου, μέ όλες τις δυνάμεις πού διέθετε καί χτυπήθηκαν μέ τούς
ίδιους έκείνους Τούρκους (σ.μ.-μ'έκείνους πού χτυπήθηκα στό
Zavideni) στά περίχωρα του Δραγατσανίου, στό χωριό Câlina,
καί τόν χτύπησαν πολύ άσχημα οι Τούρκοι, περισσότερο άπ’δτι
έμένα, έπειδή έγώ είχα μιά μικρή δύναμη στρατιωτών, ένώ μαζί
μ’έκεϊνον (σ.μ.-τόν Ύψηλάντη) ήταν όλοι οί καπετάνιοι καί
πάνω άπό είκοσι χιλιάδες στρατιώτες28. "Οταν βρισκόμουν στό
φρούριο τοΰ Arad, νάσου ξαφνικά καί φέρνουν τόν ‘Υψηλάντη μέ
συνοδεία, άλλά δέν μπορέσαμε νά μιλήσουμε μεταξύ μας γιατί
δέν ήμασταν έλεύθεροι29.

_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...


Последний раз редактировалось: andy4675 (Пт Мар 08, 2019 5:33 pm), всего редактировалось 2 раз(а)
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 5:32 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Из автобиографии румынского полковника Иоанна Соломона (Georgescu, Craiova, 1862):

Цитата:

Στήν Αύστρία έμεινα περίπου έξι χρόνια καί στά 1826, τόν
Αύγουστο, ήρθα στή Βλαχία μαζί μέ τό ρωσικό προξενείο, κατευ­
θείαν στόΒουκουρέστι, όπου παρουσιάστηκα στόν ήγεμόνα Γρηγό-
ριο Γκίκα, πού, άφοϋ μέ έπέπληξε, μέ συμβούλεψε νά μήν έχου­
με πίά έπαναστατικές ιδέες καί διαθέσεις" τήν ίδια πάντα μέ­
ρα μοΰ έδωσαν πάλι κάτω άπό τίς διαταγές μου τήν καπετανία
τού στρατιωτικού σώματος τής Prodilä καί μοΰ ΰποσχέθηκαν ότι
σέ μικρό χρονικό διάστημα θά μέ κάνουν cîrc-serdar στούς πέν­
τε νομούς (σ.μ.-τής Oltenia), έπειδή τότε, έλεγαν, ήταν cîrcserdar
ό στόλνικος (σ.μ.-τίτλος βογ ιάρου κατώτερης τάξης) Dinu
Bîlteanu κι έπειδή είναι γέρος νά τόν όρμη/23/νέψουν νά
παραιτηθεί" καί ήταν άληθινή αύτή ή υπόσχεση γιατί τόν 'Ια­
νουάριο τοΰ 1827 μ'έκαναν κιόλας cîrc-serdar, δίνοντάς μου
κάτω άπό τίς διαταγές μου ένα σώμα παντούρων πού όνομάζονταν
PredaÇd της έπαρχίας Gorj καί τήν καπετανία των Amäräzi του
Dolj, καί τήν καπετανία τοΰ Gidiciul τοϋ Dolj καί τήν καπετα­
νία τής Prodilä, πού άνέφερα πιό πάνω30".


21. 'Ολόκληρο τό κείμενο της προκήρυξης στό Documente privind istoria Romaniei.
Râscoala din 1821, tom. I, Bucureşti, 1960, σσ. 207-208" μετά­
φραση στήν έλληνική μάς δίνει ό 'Ηλόας Φωτεινός (δπ .π. , σσ.7-9)' πρέ­
πει νά σημειωθεί πάντως έδώ, πώς στήν προκήρυξη τής Tişmana-Padeş δεν
γίνεται λόγος γιά "εξέγερση εναντίον των Ελλήνων", όπως μας πληροφο­
ρεί ό I. Solomon επηρεασμένος άπό τήν μετά τό 1821 εξέλιξη των πρα­
γμάτων στις δυο Παραδουνάβιες 'Ηγεμονίες' κριτική τής παραπάνω προκή­
ρυξης βλ. A. O-fe-Çea, Tudor Vladimirescu şi revoluÇia. ..·, σσ. 203-207
(ö Ρουμάνος 'Ιστορικός είναι ό πρώτος που απέδειξε πώς ή προκήρυξη
τέθηκε σέ κυκλοφορία άπό τή μονή τής Tişmana καί όχι άπό τό χωριό Padeş,
όπως γενικά πιστευόταν)’ κριτική έπίσης βλ. στον D. Berindei,
L’Année révolutionnaire 1821 dans les Pays roumaines, Bucarest, 1971,
σ.σ. 115-118.
22. ΟΪ έπαναστατικές δυνάμεις κάτω άπό την ηγεσία του T. Vladimirescu έ­
δρασαν στην ’Ολτένια κατά τόν ακόλουθο τρόπο: άφοϋ κατέλαβαν αρχικά
τά κυρτότερα μοναστήρια τής περιοχής (Tişmana, Strehaia, Motru κ.ά.)
καί τά μετέβαλαν σέ ισχυρά οχυρά, έφοδιάζοντάς τα μέ τρόφιμα και πυ­
ρομαχικά καί έπανδρώνοντάς τα μέ ισχυρές φρουρές, στήν συνέχεια στρα-
τοπέδευσαν στό χωριό fin'Järeni, που τό μετέτρεψαν σέ κέντρο συγκέν­
τρωσης καί εκπαίδευσης των έπαναστατων (βλ. I.Neacşu, Oastea pandurilor...,
σσ. 1019-1020’ D. Berindei-T.Mutaşcu, οπ.π., σσ. 53, 60‘ A.
O^etea, Tudor Vladimirescu şi revolu^ia..., σσ. 17-1Cool.
23. Γιά τό στρατιωτικό συμβούλιο των ηγετών των έπαναστατικών σωμάτων
τής ’Ολτένιας στήν κωμόπολη Slatina, καθώς καί γιά τις αποφάσεις που
πάρθηκαν έκεΐ, βλ. κυρίως I. Neacşu, Oastea pandurilor..., σσ. 1024-
1028 D. Berindei-T. Mutaşcu, οπ.π., σσ. 81-84.
24. Μετά τόν θάνατο του ’Αλ.Σουτσου, ή Πύλη, όπως είναι γνωστό, ονόμασε
σά νέο ηγεμόνα τής Ρουμανικής Χώρας τόν Σκαρλάτο Καλλιμάχη, που έξαι-
τίας των γεγονότων δέν μπόρεσε νά έλθει στό Βουκουρέστι και τελικά έ-
ξέπεσε τοϋ αξιώματος του καί στή θέση του ονομάσθηκε ηγεμόνας ό Γρη-
γόριος Γκίκας, (Αύγουστος 1822), που θεωρείται 6 πρώτος μετά τους Φα-
ναριώτες ηγεμόνας ρουμανικής καταγωγής. Ό Σαμουρκάσης που αναφέρει
I. Solomon στή Βιογραφία του σάν καϊμακάμη τής Κραγιόβας είναι ό πο-
στέλνικος 'Ιωάννης Σαμουρκάσης γιά τόν όποιο πληροφορίες μάς δίνει
καί πάλι ό "Ηλίας Φωτεινός (οπ.π., σ. 150).
25. ’Εδώ ή λέξη "ταχυδρομείο" σάν μονάδα μέτρησης αποστάσεων ίση μέ 20
περίπου χιλυόμετρα.
26. Περιγραφή τής μάχης στόν ’Ηλία Φωτεινό (όπ.π., σ. 151).
27. 'Η έπιστολή αυτή του T.Vladimirescu πρός τόν I.Solomon δυστυχώς δέν
έχει βρεθεί μέχρι σήμερα. Παρόλα αυτά άπό τίς πληροφορίες πού μάς
δίνει ό I. Solomon μπορούμε νά σχηματίσουμε μία άρκετά ικανοποιητική
εικόνα γιά τό περιεχόμενό της. Κι αν κοντά σ’αΰτό προσθέσουμε καί τό
γεγονός ότι ή έπιστολή αυτή γράφτηκε λίγο πρίν ή λίγο μετά (μάλλον)
τήν συνάντηση τής 18ης Μαϊου 1821 (π.ήμ.) στό χωριό Goleşti του Τ.
Vladimirescu μέ τον Γ. ’Ολόμπιο, κατά τήν όποια άποφασίστηκε γιά μιά
ακόμη φορά ή συνεργασία των έπαναστατικων δυνάμεων που καθοδηγούνταν
άπό τόν ’Αλ. 'Υψηλάντη καί τόν T. Vladimirescu, ήέπιστολή του τελευ­
ταίου πρός τόν I. Solomon άποκτδ μιά ιδιαίτερη σημασία.Ή σημασία της
έγκειται στό ότι, ένώ ό Τ. Vladimirescu είχε ήδη προβεί σέ συμφωνία
μέ τους ηγέτες τοϋ έπαναστατικοΰ στρατού που καθοδηγούνταν άπό τόν
’Αλ. ’Υψηλάντη, ταυτόχρονα διέταζε τόν I. Solomon, άπό τή μιά μεριά,
νά "άπομακρυνει" όλους τους “Ελληνες καί Σέρβους άγωνιστές άπό τά ­
χυρωμένα μοναστήρια τής Όλτένιας καί νά έμπιστευτεί τήν φόλαξή τους
μόνο σέ Ρουμάνους παντοόρους καί, άπό.τήν άλλη, νά σπευσει μέ τόν κύ­
ριο όγκο των δυνάμεων ποό είχε κάτω άπό τίς διαταγές του στό Goleşti,
γιά νά ένισχυσει τό κύριο σώμα των έπαναστατικων δυνάμεων,που καθο-
δηγοϋσε ό ίδιος καί ποό βρίσκονταν καθ’όδόν πρός τήν ’Ολτένια. Καί
τά δόο αυτά στοιχεία όμως δείχνουν σαφέστατα, τουλάχιστον έλλειψη
έμπιστοσόνης τοϋ άρχηγοΰ των έπαναστατικων σωμάτων των παντοόρων πρός
τόν Αλ. ’Υψηλάντη καί τίς έπαναστατικές δυνάμεις ποό βρίσκονταν κάτω
από τίς διαταγές του. Τό γεγονός αύτό δέν διέφυγε τής προσοχής των
Ρουμάνων ιστορικών τής περιόδου, πού ερμήνευσαν όμως τήν επιστολή αύ-
τή ό καθένας κατά διαφορετικό τρόπο, οί περισσότεροι πάντως προσπα­
θώντας κυρίως νά δικαιολογήσουν τήν έλλειψη έμπιστοσύνης τοΰ Τ. Vladimirescu
προς τόν ’Αλ. 'Υψηλάντη (0λ. C.D. Àricescu, Istoria revolu-
■Jiunii romane de la 1821 ('Ιστορία τής Ρουμανικής 'Επανάστασης τοΰ
1821), Craiova, 1874, σ. 238 σημείωση 3 Α. Otetea, Tudor Vladimirescu
şi mişcarea eteristä în Tärile Romane, ('0 Θ. Βλαδιμιρέσκου καί τό
κίνημα τής Φιλικής Εταιρίας στίς Ρουμανικές Χώρες),Βουκουρέστι,1945
σ. 293’ τοΰ ίδιου, Tudor Vladimirescu şi revolutia..., σσ. 416-417
D. Berindei-T.Mutaşcu, όπ.π., σσ.147-148 (οί συγγραφείς υποστηρίζουν
πώς ή έπιστολή στάλθηκε πριν τήν συνάντηση T. Vladimirescu-'Ολυμπίου,
χωρίς όμως τό γεγονός αύτό, κατά τήν γνώμη μας, νά αλλάζει καί πολύ
τίς προθέσεις τοΰ πρώτου)' M.Radu, Tudor Vladimirescu şi revoluÇia
din Jara Româneasca (ό Θ. Βλαδιμιρέσκου καί ή έπανάσταση τής Ρουμανι­
κής Χώρας), Κραγιόβα, 1978, σσ.441-442.
28. '0 I. Solomon, μή όντας αΰτόπτης μάρτυρας στην μάχη του Δραγατσανίου,
ανεβάζει τις δυνάμεις που βρίσκονταν κάτω άπό τίς διαταγές του ’Αλ.
"Υψηλάντη στόν υπερβολικό αριθμό των 20.000 άντρων, επηρεασμένος ά-
ναμφισβήτητα άπό δύο άλλους Ρουμάνους άπομνημονευματογράφους, πού
έγραψαν πριν άπ’αΰτόν σχετικά μέ τά γεγονότα του 1821 στά δυο
Πριγκηπάτα. Πιό συγκεκριμένα, ό Μ. Cioranu ("υπασπιστής" τοΰ T. Vladimirescu)
στά άπομνημονευματά τομ άναφέρει πώς ό "Αλ. "Υψηλάντης διέ­
θετε στό Δραγατσάνι μιά δύναμη 16.0Ρ0 περίπου άντρων (βλ. Μ. Cioranu,
Revolu^ia lui Tudor Vladimirescu (Ή επανάσταση του Θ.Βλαδιμιρέσκου ),
επανεκδίδει Ν. Iorga, Izvoarele contemporane asupra mişcârii lui Tudor
Vladimirescu (σύγχρονες πηγές γιά τό κίνημα θ. Βλαδιμιρέσκου),
Βουκουρέστι, 1921, σ.306), ένώ ö Chiriac Popescu μας δίνει τόν άριθ-
μό των 20.000 άντρων (βλ. Ch. Popescu, Memoriu despre mişcarea lui
Tudor Vladimirescu ("Ενθυμήματα σχετικά μέ τό κίνημα τοΰ Θ. Βλαδιμι-
ρέσκου), έπανεκδίδει Ν. Iorga, όπ.π., σ. 212).
29. Σχετικά μέ τήν διέλευση τοΰ "Αλ. "Υψηλάντη καί τής μικρής συνοδείας
του άπό τήν (τότε) μεθοριακή κωμόπολη Arad τής Τρανσυλβανίας, βλ. Π.
"Ενεπεκίδη, "Αλέξανδρος "Υψηλάντης. αιχμαλωσία του εις τήν Αυστρίαν
(1821-1828), Άθήναι, 1969, σσ. 14-15.
30. Οί περίεργες ονομασίες που μάς δίνει έδώ ό I. Solomon, δέν είναι πα­
ρά τά ειδικά ονόματα που εφεραν τά διάφορα σώματα των παντοΰρων ανά­
λογα με τήν επαρχία που είχαν έδρα.

https://ojs.lib.uom.gr/index.php/ValkanikaSymmeikta/article/viewFile/255/262

Крайне интересный источник о восстании Владимиреску и об Ипсиланти. Румынский... Насколько я могу позволить себе судить, сведения этого источника (мемуарного, из уст участника событий) нисколько не расходятся с тем, что сообщают греческие историки. Что, в принципе, довольно удивительно... Румынский полковник пишет, что Ипсиланти и Олимпиос говорили ему в письме, что они перехватили переписку Владимиреску с турками, в которой тот обещал выдать их туркам.
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 8:36 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Любопытно ещё одно сообщение Спилиадиса. Как известно, Аристид Паппас (брат знаменитого греческого героя-повстанца в регионе Салоник и Халкидики, Эммануила Паппаса) участвовал в попытке заговора с сербским князем Милошем Обреновичем, и вёз с собой его переписку по направлении в Грецию (в том числе письма Саввы Бимбаши), когда по пути был задержан турками. Не зная причин задержания, и опасаясь что заговор будет раскрыт, Аристид Паппас уничтожил письма, и покончил с собой. Это известно в том числе от Филимона. Но интересное иное. В "Мемуарах" Спилиадиса Аристид Паппас называется славянским именем - Аристид Поп...

Также Спилиадис пишет, что 18 января 1821 года скончался Александр Суцо, господарь Валахии (его отравил его личный врач, Константинаки, движимый гетеристами, но это Спилиадису не кажется правдоподобным). А 17 января, пока тот уже был при смерти, поднял восстание Владимиреску. Олимпиос посвятил Владимиреску в члены Филики Этерии (пишет Спилиадис), пообещав сделать его князем Валахии. Султан назначил в Валахию новым господарем Скарлато Каллимахи, с приказом мягко подавить движение Владимиреску, используя при нужде только местные силы, не желая направлять в княжества турецкую армию, что стало бы нарушением обязательств перед Россией. 26 февраля 1821 года Скарлато, сам оставаясь в Константинополе, прислал в Валахию своих представителей, чтобы они наладили местное самоуправление к его прибытию. Самуркасис, пребывавший с Олимпиосом и Фармакисом и их отрядами, отправившимися для того чтобы якобы подавить мятеж Владимиреску (а на деле бездействовавшими) вернулся тогда в Бухарест, чтобы сообщить о неудаче подавления, а также со своими предложениями о необходимых мерах и реформах со стороны нового господаря, Скарлато. Затем Владимиреску направился к Бухаресту, чтобы взять его. В то же время Ипсиланти перешёл границу на реке Прут в ночь с 21 на 22 февраля 1821 года. Утром он прошёл Скуляны, и к вечеру 22 числа был уже в Яссах. 1 марта он вошёл в Фокшаны, на границе Молдавии с Валахией, имея примерно 1.600 воинов (греков, сербов и болгар). 10 марта образован Священный отряд из 494 человек. Также был образован иррегулярный отряд конницы казаков, и отряд регулярной конницы в красной форме. Также был основан отряд добровольцев (волонтёров). Через русскую границу в состав отрядов Ипсиланти прибывали всё новые добровольцы. Общая численность солдат при Ипсиланти к этому времени возросла до 3 тысяч. Греки Молдавии на добровольной основе собрали свыше миллиона франков для содержания этого войска. Вступив в Валахию, Ипсиланти в своей декларации к валашскому народу говорил, что несёт ему независимость. К середине марта численность войска Владимиреску достигла 6 тысяч человек. В это время Владимиреску открыл своему отряду: "знайте, что я от вас скрывал, что мы выступили по указанию российского императора, который хочет освободить нас и греческую нацию. Вот уже и Александр Ипсиланти явился в эти места, и за ним придёт ещё русское войско. Мы поможем ему перейти Дунай, чтобы освободить его родину, а нам помощь окажут при захвате дунайских крепостей русские, чтобы мы обрели свободу и автономию". Прибыв к монастырю Котрошаны, под Бухарестом, Владимиреску 17 марта направил воззвание к жителям города. В это же время комендантом Бухареста по совету Константина Самуркаси назначен Савва Бимбаши, с 2 тысячами бойцов, конными и пешими. 19 марта во-главе 3 тысяч бойцов Владимиреску вступил в Бухарест, и начал править страной как князь (назначать на должности, взимать налоги и пр.). С тех пор как Ипсиланти прибыл в Фокшаны, Владимиреску начал с ним переписываться, приглашая в Бухарест, и сообщая, что имеет уже 16 тысяч войска. Он обманывал, и следовательно уже тогда имел дурной умысел. Он считал, что Ипсиланти имел при себе не русское войско, а 3 тысячи неопытных бойцов. Он хорошо знал от австрийцев и их газет, что император России осудил Ипсиланти. Посему он считал, что Филики Этерия была сборищем преступников, и не надеялся более стать князем Валахии через начальствование Филики Этерии. В то же время часть валашской знать, действуя заодно с ляшского происхождения австрийским консулом по имени Удрицкий, врагом греков, интригуя в пользу того, чтобы посеять среди повстанцев раздор, надеясь, что сумеют добиться власти в княжестве через сотрудничество с османскими властями. Решив, что он подставит себя сотрудгничая с Ипсиланти, и что у него нед надежды на спасение, будучи преследуем не только османской властью, но и местными владыками, он решился предать Ипсиланти, предоставив тем самым доказательства своей верности султану. к которому с самого начала своего мятежа обращался, прося справедливости для своего народа. Поэтому он начал тайную переписку с турецкими коммендантами прилегающих гарнизонов крепостей. Потеряв много дней в бездействии, ожидая в Фокшанах лишь прибытия людей из России и Бессарабии, в середине марта Ипсиланти двинулся к Бухаресту. 18 марта Ипсиланти призвал всех к оружию, и объявил, что всякий кто останется безразличен не будет более у власти среди даков. Но он также объявлял, что прежде чем протечёт хоть капля дакийской крови всех кто с Ипсиланти покроет мрак гробницы. 25 марта он прибыл в Колентину, в 2 часах пути от Бухареста, и встал там лагерем. Сюда к нему явились Савва, митрополит и знать, но Владимиреску, злоумышлявший против него, не пришёл. Тогда Ипсиланти принял меры, чтобы отнять у Владимиреску греков, сербов и болгар, служивших в его войске. Поэтому вскоре Владимиреску остался лишь с пандурами, да с некоторыми сербами предводимыми Македонским и Проданом. После этого Владимиреску отступил в Котрочаны, где укрепил местность и продолжал именоваться князем. И тогда Ипсиланти удалось добиться чтобы Владимиреску тоже явился к нему, и, объяснив ему свои планы, на которые получил его согласие, вновь получить от него клятву пролить свою кровь ради свободы. Но клялся он лишь ради того, чтобы обмануть Ипсиланти. Хуже всего было то, что и Савва, видя как обстоят дела, разочарованный в Ипсиланти, и облагодетельствованный Каллимахи, решил перейти на его сторону и стать перебежчиком. И так, по несчастному стечению обстоятельств тот благородный вождь был окружён людьми не могущими способствовать его великим замыслам, поскольку некоторые из них не обладали должным опытом, иные были коррумпированы, третьи - были простыми школьниками. Оставшиеся же, так называемые профессиональные военные, завидывали истинно военному Олимпиосу, а также достойному и энергичному Савве. Такие люди были его совениками - и чего было можно от них ожидать? Ризос Нерулос пишет в своей работе посвящённой Греции, что Ипсиланти писал ему, и сообщал ему о своих подозрениях о Владимиреску, относительно его истинных целей. А также о верности Саввы и некоторых других.
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Пт Мар 08, 2019 11:47 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

О встречах и разговорах Ипсиланти с Владимиреску, из книги Амвросия Франджи:

Цитата:
Εκστρατεύσας μετά του δε ο Υψηλάντης από το Ιάσιον της Μολδαυίας
μετά του υπό την οδηγίαν του στρατού
έτοποθετήθη εις την Κολεντίνα, δύο ώρας απέχουσαν
του Βουκουρεστίου, αφού πρώτον απέστειλε την εμπροσ θοφυλακήν του υπό την οδηγίαν του Δούκα Κωνσταντίνου, συγκειμένην εκ 300 στρατιωτών, όπου υπήγον
και οι λοιποί αρχηγοί δΓ. Ολύμπιος, Ιω. Φαρμάκης, και ο Σάββας, και προσέφερον την υποταγήν των. Οι
δε Θεόδωρος Βλαδημρέσκος (διά ποια αίτια και λόγους
αγνοούμενα) δεν υπήγεν εις τον Αλέ. Υψηλάντη,
όστις μετ’ ολίγας ημέρας τον προσεκάλεσε διά νά πα
ρουσιάσθη, αλλ' αυτός τώ απήντησε ότι να το στείλη
πρώτον ένα των αξιωματικών του διά να μείνη ώς ένέ χυρον εις τον υπό την οδηγία του στρατον, και ούτως
ν' απέλθη. Ο Υψηλάντης ακούσας την ανέλπιστον αύ την του Βλαδημρέσκου απάντησιν, γενόμενος άλλος έξι
άλλου, ώς μη δυνάμενος νά εξάξη έν ποίω σκοπώ ζητεί
ταύτα ο Βλαδημιρέσκος, μη γνωρίζω, δε άλλο μέσον λυσιτελέστερον διά την περίστασιν εκείνη, απέστειλεν
ενέχυρον τον Σάββαν, και επί τούτω ο Θ. Βλαδημιρέσ
κος απήλθεν εις αντάμωσιν τού Υψηλάντου,
Μετά μίαν δε μακράν συνέντευξν, διαφόρων μετα
ξύ των ομιλιών γενομένων, τελευταίον δΘ. Βλαδημιρέ σκος ήρώτησε τον Υψηλάντη, εάν κατά τας δοθείσας παρά τών Εταιριστών υποσχέσεις ήνα και ή Ρωσσία βοη
θός και υπερασπιστής της Ελλ. αποστασίας, και εάν αλη
θεύουν όσα άλλα κατά συνέπειαν οι εταιρίστα υπέσχοντο
εις τούς κατηχουμένους, Οδε Υψηλάντης επί των ερω
τήσεων αυτών του Βλαδημιρέσκου χωρίς να κρύψη τι, ή
άλλως νά αιτιολογήση τάς προτάσεις του Βλαδημρέσκου -
τώ εξηγήθη όλην την αλήθεια, ότι δηλ. ή Ρωσσία δεν
θέλει λάβει ποτέ μέρος βοηθητικών αναφανδόν, άλλά
δεν θέλει αποφύγει και παντοιοτρόπως την πλαγιαν
υπεράσπισιν της Ελληνικής αποστασίας κτλ. Επί τούτοις ο Θ. Βλαδημρέσκος τότε μεν έσώπησεν, εσωτερικώς
δε απεφάσισε τινά πράξη, Γενομένης δε και δευτέρας μεταξύ των βηθέντων συ
νεντεύξεως, ύστερον από άλλας διαφόρους διατάξεις και
προτάσεις, όA Υψηλάντης προέτεινεν εις τον Θ. Βλαδη
μρέσκον να συμπαραλάβη τον υπ' αυτόν στρατών, και
νά μεταβώσιν όμοθυμαδόν το απέναντι μέρος του Δουνά
βεως, προσθείς ότι άμα ότε αναφανώσιν αυτόσε, θέλουν,
συνενωθή μετ' αυτών πολλα χιλιάδες Σέρβων και Βουλ
γάρων (1). Αλλ' ο Βλαδημρέσκος ήρνήθη την απέναντι
του Δουνάβεως μετάβασιν του, απήντησε δε ευθύς εις τον Υψηλάντη, ότι όχι μόνον δεν μεταβαίνει πέραν τουΔουνά
βεως, άλλ’ άκόμη δεν θέλειφανή και έναντίας εις τούς Ο
θωμανούς να τους κτυπήση, μήτε δε και της Ελληνικής
αποστασίας θέλει γίνει καταδιώκτης. Ακούσας δεό Υψη
λάντης τούς αποτόμους αυτούς λόγους του Θ. Βλαδημι
ρέσκου, εξεταράχθη άλλ' επειδή ο Βλαδημρέσκος ήταν
ένδυναμωμένος από αρκετών πλήθος στρατού, άλλως τε,
δέ και επειδή ήταν αυτόχθων Δάξ, ό Υψηλάντης αφού
δεν έδυνήθη νά τόν φέρη διά της πειθούς εις τον οποίον
ήθελε σκοπόν, δεν μετεχειρίσθηκανέν άλλον μέτρον έναντίον αυτού, μη ούσης άρμοδίας της περιστάσεως,


https://books.googleusercontent.com/books/content?req=AKW5QadAxbEhjRPN6vaLdvoM5ssLU41tfRwS3xq8VExFoQuVjdnqJVmNHtXf5Zgdpst3d2bc6wlDP-
5My86aGxWRlsF5yZUh2Xa49U8RBRf0Acfn0DWREhEJHO030FuDAyliJbD1wqMAmyb8kjvow8dK2BIsI4tp7x_iTnrpcCtGS2HpZoPWCsS3zS1n0uNQMJ6Bw
WFzwhQCYoIrW8wFcClEchUEUGwj87w3PtHEmCVJJZjhzzYUD49joEu_aTYy_dIxHWp04PLzNlHbrCKicRvNouSLDYL0S0qR3VrPOo5GNQmurvIuj_0
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Сб Мар 09, 2019 1:25 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

В итоге, мне кажется, получаем следующую картину: Владимиреску и Савва Попович Бимбаши - действительно предали Филики Этерию. Каждый по своему (например, Владимиреску вёл тайную переписку о предательстве Ипсиланти с турками, а когда отряд Олимпиоса был в Бухаресте в составе войска Ипсиланти, то Димитреску "за бесчинства в городе" казнил двух бойцов отряда, например Савву Булукбаши (об этом пишет И. Липранди) - хотя солдаты самого Владимиреску бесчинствовали в городе не меньше). Скорее всего, они оба были в неё посвящены. Но Савва Бимбаши - абсолютно бесспорно (он имеется в списке посвящённых в Филики Этерию у Филимона). Тождество Саввы Поповича Бимбаши с Саввой Фокианосом (героем войны 1806 - 1812 года, в основном сражавшегося на стороне турок) с острова Патмос отражено у большинства авторов, но все они либо поздние (как Илиас Фотинос), либо удалены от места событий, и пишут по наслышке (как Амвросиос Франджис). Наиболее подробный и достоверный из авторов, писавший по свежим следам - это непосредственный участник Греческой Революции 1821 года, Филимон, написавший свой "Δοκίμιον" ещё в 1834 году. Работа Фотиноса написана в 1846 году, и в основном основана на сообщениях Филимона (хотя содержит и некоторую информацию, которой у Филимона не находим - например о постельнике Скарлато Каллимахи, Иоанне Самуркаси).

Этническая принадлежность Саввы Поповича Бимбаши - не вполне ясна. В своём к нему письме Милош Обренович именует его своим единоплеменником. То есть, это точно славянин. Может быть серб. Но не исключено - что и болгарин.

Как бы то ни было, Владимиреску был осуждён на выдачу в руки Ипсиланти собственным войском, после чего осуждён трибуналом гетеристов и казнён, а его войско перешло к гетеристам. Что так или иначе свидетельствует о том, что его собственное войско стало им тяготиться. А Савва Бимбаши просто напросто перебежал на сторону турок, и активно участвовал со своим войском в битвах турок против греческих повстанцев в Молдавии и Валахии.

Непонятно, что именно героического и великого было сделано что тем, что этим. Хотя, конечно, поведение Бимбаши - гораздо более предосудительно. Владимиреску хотя-бы не успел переметнуться к туркам окончательно и открыто. А что сделал Савва Бимбаши? Предал. Что же в этом героического?

Что касается плана Саввы (о всебалканском восстании) - то его авторство принадлежит, судя по тексту Филимона, Савве Фокианосу. Таковых планов было предложено от членов Филики Этерии три, и план Саввы принят не был. Переписку с Милошем Обреновичем вели оба Саввы. Но Фокианос - в 1818 и быть может в 1819 годах, и (судя по всему) в согласии с Олимпиосом и Фармакисом, а Савва Попович Бимбаши - с весны 1820 года по март 1821 года, и совершенно независимо от Олимпиоса и Фармакиса.

Характерно, что рассказ Филимона о восстании в Молдавии и Валахии - наиболее подробен. И если при описании событий до 1820 года имя Фокианоса в его книге - частый гость, то с момента начала восстания Ипсиланти в Молдавии и Валахии, имя Фокианос в его книге не упоминается НИ РАЗУ...
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Сб Мар 09, 2019 3:15 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Известия о Сербии в "Вестнике Европы":

Вестник Европы, Часть 94, № 15-16. 1817:

Цитата:
Турция.

В конце минувшего Июня известный вождь Сербов Георгий Черный схвачен Турками в Семендрии вместе с провожавшим его Греком. Обоим в тот же день отрублены головы и привезены потом в Белград, а оттуда отправлены в Константинополь. Незадолго до сего, по некоторым отношениям весьма важного происшествия, в Рейнских листках было напечатано следующее:" Великая катастрофа готовится на востоке Европы. Империя Султана, давно уже находящаяся в естественной борьбе сама с собою, приближается к своему падению. Члены ее враждуют против главы своего и взаимно между собою. Провинции восстают [308] против своего Государя, не умеющего Наместников заставить себе повиноваться. Турция, во всех ветвях образованности отставшая на целые веки от Европы, подобна безобразному и вредоносному наросту на теле нашей части света. Турки, исполненные гордыни и глупого презрения к нашим обычаям, к нашим успехам в искусствах и науках, живучи под прекраснейшим небом, остаются варварами, и земля их, сия древняя, классическая страна мужей великих, всегда была непреступною для свободных мыслей, для мудрого законодательства, для науки управлять народами, науки, на правоте и на благе людей основанной. Даже военное наше искусство немогло проникнуть в сие государство, где могущество предрассудков совершенно уничтожило предприятие одного благоразумного Султана и одного по душевным качествам своим редкого вельможу, которые в тактике, в дисциплине, в военном порядке Европейской службы искали своего и целой Империи спасения, и может быть успели бы найти его. Насильственная кончина злополучного Селима и погибель Байрактара произнесли смертный приговор над Портою, которая без всякого сомнения исполнит его сама над собою, если бы соседственные Державы отказали ей в етой дружеской услуге.


http://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Serbien/XIX/1800-1820/Vestnik_evropy/1817_c_94_nom_15_16.phtml?id=9016

Как уже говорилось в текущей теме, в доставке Карагеоргия в Сербию принимал активное участие Георгакис Олимпиос, по сговору с сербами. Последовало предательство сербов, явление турецкой полиции, и бегство с массой приключений Олимпиоса. А Карагеоргий - погиб. Сведения эти - в письме Фармакиса.

Вестник Европы, Часть 114. № 24. 1820:

Цитата:
Турция.

Порта занимается приведением в лучшее состояние жребия Сербов. Она послала [315] в страну их нарочного, дабы собрать там нужные по сему предмету сведения. Сербы желают, чтобы им дан был Князь и притом из их соотечественников, и чтобы приказано было всем в Сербии живущим Туркам выехать из оной, не требуя за оставленные ими владения никаких вознаграждений.


http://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Serbien/XIX/1800-1820/Vestnik_evropy/1820_c_114_nom_24.phtml?id=9018

Как известно, в 1820 году Милош Обренович действительно получил признание османских властей в качестве князя Сербии.

Вестник Европы, Часть 119. № 13. 1821:

Цитата:
Турция.

Между Сербами и Турками начались военные действия, в следствие чего и Австрийские полки двинулись к Турецкой границе. Один корпусу Сербов идет уже к крепостям Дунайским. Есть даже известие, что дружина сих Славян совершенно разбила один отряд, состоявший из 1000 Турков.


http://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Serbien/XIX/1820-1840/Vestnik_Evropy/1821_c_119_nom_13.phtml?id=9019

Вестник Европы, Часть 121. № 22. 1821:

Цитата:
Турция.

- В некоторых местах Сербии жители оказывают явное неповиновение Мусульманским своим градоправителям. Для обуздания сих ослушников около Виддина собирается Турецкий корпус.


http://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Serbien/XIX/1820-1840/Vestnik_Evropy/1821_c_121_nom_22.phtml?id=9020

Вестник Европы, Часть 121. № 24. 1821:

Цитата:
Турция.

- Находившиеся в Константинополе Сербские депутаты взяты под стражу. Сим достоверным известием подтверждается другое, новейшее. Уверяют, что в Сербии действительно возникли беспокойства, и что Паша Турецкий, казнивший многих Сербских старейшин, умерщвлен жителями со всею его свитою.


http://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/Serbien/XIX/1820-1840/Vestnik_Evropy/1821_c_121_nom_24.phtml?id=9021

Нил Попов ("Россия и Сербия с 1806 по 1856", часть 1, 1869 год) о гибели Карагеоргия (финоваты, конечно, греки):

Цитата:
1817 годъ взволновалъ и Турокъ и Сербовъ внезапною смертію че
ловѣка, равно знакомаго и тѣмъ и другимъ, близкаго по своей дѣятель
ности сердцу первыхъ и оставившаго страшное воспоминаніе въ памяти
вторыхъ. Глава прежняго возстанія Кара-Георгій, проживавшій въ Бес
сарабіи съ 1814 года, соскучившись по родинѣ и возбуждаемый членами
греческихъ гетерій, выхлопоталъ себѣ русскій паспортъ въ Австрію
подъ предлогомъ путешествія къ купальнямъ Мехадіи, но неожиданно
переправился чрезъ Дунай, близь Смедерева, сопровождаемый Грекомъ
Леонардомъ. Смедеревскій кнезъ Вуица Вуличевичь, старый пріятель
Кара-Георгія, писавшій ему еще въ 1815 году, что Милошъ, находив
шійся впрочемъ тогда въ опасной и неравной борьбѣ съ Турками, былъ
бы радъ видѣть прежняго вождя среди Сербовъ, принялъ его съ отвер
стыми объятіями. Но ни планы Кара-Георгія, ни его возвращеніе не могли
долго укрыться отъ Марашли, который извѣщенъ былъ обо всемъ Ав
стріей прежде, чѣмъ Милошъ узналъ о томъ. Австрія, какъ и всѣ вели
кія державы того времени, еще не успѣвшія оправиться послѣ продолжи
тельныхъ наполеоновскихъ войнъ, подозрительно слѣдила за дѣйствіями
гетеристовъ, не желая вмѣшиваться въ войну за освобожденіе турец
кихъ христіанъ, которыхъ волновала небольшая горсть отважныхъ па
тріотовъ. Австрія сообщила бѣлградскому пашѣ, что по всей вѣроятности
и Милошъ знаетъ о замыслахъ Кара-Георгія. Марашли позвалъ къ себѣ
Милоша и съ гнѣвомъ говорилъ ему о тѣхъ опастностяхъ, которыя мо
жетъ навлечь на Сербію появленіе Кара-Георгія. Новость, сообщенная па
шою, сильно обезпокоила Милоша. Онъ зналъ, что всякое несчастіе, ко
торое случится съ Кара-Георгіемъ, будетъ приписано ему. Съ другой сто
роны предоставить Кара-Георгію свободу дѣйствій, значило бы возбу
дить новую, самую ожесточенную борьбу между Турками и Сербами, ис
ходъ которой могъ быть весьма гибеленъ для послѣднихъ. Былъ еще и
другой вопросъ, касавшійся лично самого Милоша: долженъ ли онъ былъ
уступать власть, взятую съ боя тяжкими трудами и цѣлымъ рядомъ сча
стливыхъ сношеній съ пашами, вождю, который, отличаясь несомнѣн
ными способностями военнаго начальника, не умѣлъ погибнуть въ го
дину бѣдствій и малодушно оставилъ народъ на мученіе Туркамъ? Не
участвуя во второмъ возстаніи Сербовъ, въ минуты, когда онъ могъ быть
всего полезнѣе для своего народа, имѣлъ ли право Кара-Георгій вырвать
власть изъ рукъ человѣка, который умирилъ Сербовъ и уже приступилъ
къ гражданскому устройству ихъ. Возвратившись отъ паши, Милошъ не
медленно послалъ къ нему гонца съ просьбой выѣхать изъ Сербіи и не
подвергать опасности свою жизнь и счастіе отечества. Но всѣ эти со
вѣты остались безполезными. Кара-Георгій и слышать не хотѣлъ о томъ:
онъ не сомнѣвался въ своихъ будущихъ успѣхахъ; онъ вѣрилъ, что преж
нее счастіе вернется къ нему. Онъ ни отъ кого не скрывалъ своихъ го
рячихъ замысловъ. Между тѣмъ, по приказу Марашли, 1.000 деліевъ го
товы были выступить къ селенію, въ которомъ скрывался Кара-Георгій;
послѣдній уже собиралъ своихъ приверженцевъ, готовясь дать отпоръ
Туркамъ. Милошъ съ своей стороны послалъ къ Вуицѣ письмо, въ кото
ромъ упрекалъ его въ неблагоразуміи и приказывалъ ему еще разъ от
правиться къ Кара Георгію съ приглашеніемъ оставить Сербскую землю,
если не хочетъ быть высланнымъ изъ нея насильно. Пославъ это прика
заніе, Милошъ готовился выступить самъ къ Смедереву, въ сопровожде ніи многихъ кнезовъ и вооруженныхъ людей, чтобы предупредить турец
кую конницу, появленіе которой могло взволновать народъ. Но Милошу
уже не зачѣмъ было торопиться; чья-то услужливая рука прекратила
жизнь несчастнаго предшественника Милошева, такъ не кстати возвра
тившагося на родину. Милошъ уже садился на коня, какъ увидалъ подъ
ѣзжавшихъ къ нему двухъ пандуровъ Вуицы; они везли съ собой голову
Кара-Георгія и письмо отъ Вуицы, который увѣдомлялъ Милоша, что онъ
не могъ убѣдить Кара-Георгія оставить Сербію и, опасаясь народнаго вол
ненія, признаки котораго уже начинали обнаруживаться, приказалъ обез
главить Кара-Георгія во время сна. Видъ окровавленной головы пред
шественника сильно тронулъ Милоша, а Любица, жена его, горячо по
читавшая всѣхъ, кто оказалъ услуги Сербскому народу, обняла голову
Кара-Георгія и покрыла ее поцѣлуями и слезами. Чтобъ остановить дви
женіе деліевъ къ Смедереву, голову Кара-Георгія послали къ Марашли,
ее признали многіе изъ окружавшихъ пашу, знавшихъ нѣкогда лично
верховнаго вождя. Паша послалъ голову въ Константинополь, гдѣ она и
была выставлена на воротахъ сераля, съ надписью: «голова знаменитаго
предводителя сербскихъ разбойниковъ, называвшагося Кара Георгій».
Тѣло же Кара Георгія Милошъ похоронилъ торжественно въ церкви села
Тополы, гдѣ родился покойный ?"). Такова была послѣдняя встрѣча двухъ вождей Сербскаго народа, изъ
коихъ одинъ началъ его освобожденіе, а другой окончилъ его.


https://books.googleusercontent.com/books/content?req=AKW5Qad0G8PYWEZSQw7xYrkO04j8sjaSacmI7jmyBfzKDEXNb0yKHQ4AB9BXFKvbmNnnaBczza-pK6
IHwEKkrnXXJncz-hDyx6FYYfr9xFbK4L3hQ27V4YWNiZiKcFTRcmh6SAx3uK_HQrKMU0uTTbNEe
gQxRVeLytEezOrVB9awAem8rAGSkhOCe9xAvNTMMMvizLSMtKMwSqaFof4hmctZk8KaY6986DS0MO4LpKq3Ot3T1H1-SjIN-bTRKU9YD6-673B0y_Bm
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...


Последний раз редактировалось: andy4675 (Вт Мар 12, 2019 2:40 am), всего редактировалось 1 раз
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Сб Мар 09, 2019 3:17 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Забавный анекдот:

Цитата:
Тудор предвидел, что турки скоро перейдут через Дунай п вторгнутся в Валахию превосходящими силами. Чтобы оттянуть время, он вступил в переговоры с турецким пашой. Но это не помогло. В конце мая султанская армия все же пересекла Ду­най и заняла Бухарест. Повстанцы ушли на север. Эту тревож­ную обстановку очень ловко использовала боярская верхушка, которая давно уже трепетала перед крестьянским восстанием и стремилась любой ценой избавиться от Владимиреску. Донос­чики представили Ипсиланти документы о якобы «изменниче­ских» переговорах Владимиреску с турецкими военачальника­ми. Рассвирепевший князь послал одного из лучших своих ге­нералов Иордаки Олимпиоти («Олимпийца») с кавалерией в лагерь Владимиреску с приказом привезти Тудора.
Ипсиланти встретил его градом оскорблений. Он называл Тудора предателем и турецким соглядатаем, топал ногами, хва­тался за рукоятку сабли и бегал по комнате в приступе ярости. Владимиреску спокойно возражал и разоблачил интриганов.
— Итак, князь— сказал Тудор,— ваша цель — освобожде­ние Греции. Вам здесь не место... Переходите Дунай и померяй­тесь с турками!
Ипсиланти несколько успокоился и намеревался уже «прос­тить» Тудора, когда ему доложили, что глава румынских партизан был ночью вывезен за город и заколот ятаганами. Сде­лала это арнаутская стража Ипсиланти, вероятно, не без ведома бояр.


http://www.izcity.ru/26b8f94b3d70.htm

А какой собственно смысл отрицать то как оно было, и подменять рассказы источников собственными фантазиями? Первоисточники повествуют об этом событии совершенно иначе, чем изобретательный автор этого опуса. Как и многих, многих других, аналогичного содержания, опусов...
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Сб Мар 09, 2019 3:27 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Очевидно, что Милош Обренович не намеревался участвовать в борьбе Филики Этерии против турок, и вёл переговоры с гетеристами сугубо по причинам того, чтобы ничего не сделав выгадать как можно более. Точные его мотивы неясны. Если он планировал выдать Филики Этерию - то он этого сделать не успел. И вообще нет причин считать, что он именно это имел на уме. Но совершенно точно можно сказать, что он не планировал помогать Филики Этерии (поэтому, его более интересовали не предложения гетеристов, а информация о положении дел в Молдавии и Валахии). Особенно с момента своего признания князем. А может быть, он просто тоже поверил, что Россия примет участие в деле восстания балканских христиан? Надеялся примкнуть, буде такое приключилось бы? Но, как бы то ни было, тем не менее, в 1821 году в Сербии под воздействием Греческого восстания народ там и сям бунтовал...
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
andy4675
Местный

   

Зарегистрирован: 10.09.2012
Сообщения: 1676
Откуда: Греция

СообщениеДобавлено: Вс Мар 10, 2019 7:26 pm    Заголовок сообщения: Ответить с цитатой

Общие мысли относительно фолк-истории и фолк-историков. Историков от "этнического самосознания".

Начнём с греков. Во-первых, прямо раздувает от гордости при Словах "Филики Этерия", "гетеристы", "Общество друзей". От фамилий "Ипсиланти", "Каподистрия". Ну, а по сути дела - что это за люди? Что такого уж супергероического они сделали? Так... Мелюзга... И к тому же - какой смысл представлять революционеров и революцию такими няшками? Понятно, что большая часть греческих боевых командиров - это просто отпетые головорезы, годами промышлявшие бандитизмом, в период перед революцией. Многие герои революции занимали в том числе и двойственную позицию - например Караискакис поначалу несколько раз переходил на сторону турок, а революцию - "троллил". После начала революции многие бойцы друг с другом сцеплялись - за власть, за деньги, за славу... Очевидно, что греческие "герои" могут быть окутаны ареалом непорочной славы только в мире о них, а никак не в реальности.

У румын всё обстоит хуже. Они по определённым причинам предпочитают обелять своего Владимиреску, и не видеть его изъянов. Очевидно, что Владимиреску хотел добиться своих целей без крови - не столкнувшись ни с турками, ни с гетеристами. Но так бывает только в сказках. Поэтому, когда явились в Валахию туки, и вопрос становился ребром, то Владимиреску, так или иначе, пришлось бы сделать свой выбор - потому что турки с вопросами подчинения им - не шутили. Да в принципе, к тому дело уже давно и шло. Владимиреску тем или иным образом встал бы на службу турок - как это сделал и Савва Бимбаши - и громить напару с ними гетеристов. Неужели, это было бы лучше, чем просто обезглавить его отряд, и избавить румынских христиан от позора выступления на службе мусульман и против христиан-гетеристов?
_________________
Мой девиз: один против всех, и всем несдобровать...
Вернуться к началу
Посмотреть профиль Отправить личное сообщение
Показать сообщения:   
Начать новую тему   Ответить на тему    Список форумов АВРОРА -> Всемирная история Часовой пояс: GMT + 4
На страницу Пред.  1, 2, 3  След.
Страница 2 из 3

 
Перейти:  
Вы не можете начинать темы
Вы не можете отвечать на сообщения
Вы не можете редактировать свои сообщения
Вы не можете удалять свои сообщения
Вы не можете голосовать в опросах

Rambler's Top100 Рейтинг@Mail.ru Submitter.ru - Регистрация в поисковых системах! МЕТА - Украина. Рейтинг сайтов Goon Каталог сайтов MetaBot.ru - Мощнейшая российская мета-поисковая система! Refo.ru - русские сайты


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group
subRed style by ktauber
Вы можете бесплатно создать форум на MyBB2.ru, RSS